Συγγραφέας Κατά Λάθος

Α Little White Lie

Ένας μοναχικός άνδρας θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια απρόσμενη κατάσταση, όταν κατά λάθος λάβει μια πρόσκληση για ένα λογοτεχνικό φεστιβάλ που όμως προοριζόταν για κάποιον άλλον, με τον οποίο τυγχάνει να μοιράζεται το ίδιο επίθετο.

Συντάκτης: Βαρβάρα Κοντονή

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Τίποτα δεν προμηνύει καλύτερα το κινηματογραφικό καλοκαίρι που βρίσκεται μπροστά μας, από ταινίες σαν το «Συγγραφέας Κατά Λάθος» που σίγουρα ανήκει στην κατηγορία εκείνων που έγιναν κατά λάθος, πράγμα που σημαίνει πως οφείλουμε να ζητήσουμε προκαταβολικά συγγνώμη για όλα αυτά που πρόκειται να δείτε/δούμε και τούτη τη σεζόν στα αγαπημένα μας θερινά.

Ο Σράιβερ (Σάνον) είναι ένας μυστήριος τύπος που δεν έχει στον ήλιο μοίρα, ζει σε μια τρώγλη και μπεκροπίνει όλη μέρα παρέα με τον έναν και μοναδικό του φίλο. Ένα πρωί θα λάβει ένα γράμμα, μια πρόσκληση η οποία απευθύνεται σε κάποιον Σράιβερ που επαγγέλλεται συγγραφέας και ο οποίος καλείται από ένα Πανεπιστήμιο, σε ένα τριήμερο, λογοτεχνικό φεστιβάλ. Παρά το γεγονός πως πρόκειται ξεκάθαρα για λάθος, ο ψεύτικος Σράιβερ θα αποφασίσει να αποδεχτεί την πρόσκληση, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αλλάξει τον ρου της καταραμένης του ζωής. Στο φεστιβάλ θα γνωρίσει την Σιμόν Κλίρι (Χάτσον), την υπεύθυνη του λογοτεχνικού προγράμματος και τότε τα πράγματα θα αρχίσουν να περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν ο Σράιβερ βρεθεί αντιμέτωπος με τα αισθήματά του για εκείνη, αλλά και την ανάγκη να της αποκαλύψει πως στην πραγματικότητα δεν είναι αυτός που εκείνη πιστεύει.

Το φιλμ του Μάικλ Μάρεν πλασάρεται ως κωμωδία, αλλά δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πιο μακριά από το ταλαίπωρο αυτό είδος. Υπάρχει ένα – ας το πούμε – σενάριο (επίσης του Μάρεν) το οποίο πασχίζει να γίνει κωμικό, συνδυάζοντας στοιχεία ελαφρολαϊκού ρομάντζου τύπου Άρλεκιν, μυστηρίου και… νέο-νουάρ (κρίμα κι άδικο), καταλήγοντας τελικά σε ένα αμφιβόλου αισθητικής αποτέλεσμα, που παραπέμπει περισσότερο σε τηλεταινία περασμένων δεκαετιών, παρά σε σύγχρονο, κινηματογραφικό δείγμα.

Το αφηγηματικό στήσιμο της πλοκής είναι πιο αδύναμο και από την ερμηνευτική παρουσία του Σάνον εδώ, ο οποίος πιθανότητα χρειαζόταν να καλύψει κάποια προσωπικά μικροέξοδα, διαφορετικά δεν εξηγείται τι γυρεύει σε μια ταινία όπου η καλύτερή της στιγμή είναι οι τίτλοι τέλους της. Δεν δικαιολογείται με τίποτα η ύπαρξη ενός τόσο ικανού καστ (μη ξεχνάμε πως η Χάτσον είναι «μανούλα» στις κομεντί, ο δε Σάνον ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του) και το οποίο εδώ χαντακώνεται με συνοπτικές διαδικασίες, εξαιτίας της εντελώς ανέμπνευστης και ξενέρωτης σκηνοθεσίας του Μάρεν. Το φιλμ, βέβαια, φαινόταν από την αρχή χαμένο από χέρι, με το σενάριο να αποτελεί το βασικό αγκάθι, αφού δεν μπορεί ποτέ να καταλήξει τι θέλει να είναι, καταφεύγοντας σε plot twists (που δεν είναι και τόσο plot twists) προκειμένου να διατηρήσει ένα υποτυπώδες σασπένς στον θεατή, ο οποίος πιθανότατα μέχρι εκείνη την ώρα θα έχει απωλέσει και το παραμικρό ενδιαφέρον για την ταινία και τα «προβλήματα» των ηρώων της.

Το «Συγγραφέας Κατά Λάθος» είναι ένα φιλμ δίχως ρυθμό, που μοιάζει να «ξερνάει τηλεοπτικίλα» από μακριά, οριακά επίπονο στην παρακολούθησή του, ειδικά όταν αντιλαμβάνεσαι πως τα ίδια συναισθήματα μάλλον μοιράζεται και ο Σάνον, ο οποίος φαίνεται να συνειδητοποιεί αργά το που πήγε και έμπλεξε.

Με τον θερινό, κινηματογραφικό προγραμματισμό να βρίσκεται μια ανάσα μακριά, οφείλουμε να τονίσουμε το εξής: τα σινεμά μας δεν μπορούν να σωθούν με τέτοιες ταινίες, ας το βάλουμε όλοι καλά στο μυαλό μας αυτό.