Πώς να Σκοτώσεις τον Πρωταγωνιστή σου

The Comeback Trail

Ένας μικροπαραγωγός (Ρόμπερτ Ντε Νίρο) παρασύρει τον ανιψιό του (Ζακ Μπραφ) σε μια απάτη που προϋποθέτει ότι θα σκοτωθεί ο παλαίμαχος σταρ (Τόμι Λι Τζόουνς) της ψευτοταινίας τους, προκειμένου να εισπράξουν την ασφάλεια και να ξεχρεώσει τον γκάνγκστερ (Μόργκαν Φρίμαν) που τον κυνηγά. Λίγα, αλλά έστω αγαπησιάρικα, πράγματα.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Είναι πολλές οι ταινίες που δεν αντέχουν σε κριτική, είναι όμως κάποιες λίγες μέσα σ' αυτές που έχουν την ευψυχία (και την εξυπνάδα) να μην την προ(σ)καλούν. Εκτός βέβαια αν ακολουθήσει κανείς μια εύλογη πεπατημένη που θα διερωτάται, ίσως όχι απαλλαγμένα από την κακοήθεια, γιατί τόσο πολύ ταλέντο να χαραμίζεται και να ξεπέφτει έτσι. Ούτε χαράμισμα, ούτε ξεπεσμός. Η Υποκριτική είναι κι αυτή μια δουλειά. Κι αν κάποιοι θέλουν να διαβάζουν «αρπαχτή», κάποιοι άλλοι θα βλέπουν ευσυνειδησία και αγάπη του να κάνεις τη δουλειά σου. Και τα δύο οφείλουν να υπερκερνούν αντικειμενικές δυσκολίες όπως οι περιορισμοί της ηλικίας και η δικτατορική 12-18 -ηλικιακή- λογική της βιομηχανίας – που λίγα χρόνια πριν ήταν 15-24 και ποιος ξέρει τι μας ξημερώνει.

Μα θα πει κανείς τόσοι ρόλοι, τόσοι δημιουργοί, τέτοια έργα που συνωθούνται στο παρελθόν της (αγίας) τριάδας του έργου (ενδεικτικά πάντως σχεδόν ποτέ σε μια καλή κωμωδία), είναι δυνατόν μια ταινιούλα του συρμού, που στην καλύτερή της όψη θυμάται καρτούνς Looney tunes και Tex Avery; Δυστυχώς ναι κι αν πας να δεις έτσι το «Πώς να Σκοτώσεις τον Πρωταγωνιστή σου» δεν θα περάσεις καλά. Γενικά εδώ που τα λέμε το κλασικό σινεφίλ κοινό (εκείνο με τις προσδοκίες) δεν θα περάσει καλά. Η ταινία δεν φτιάχτηκε για εκείνο. Φτιάχτηκε για το κοινό της λαϊκής απογευματινής παράστασης, το κοινό του βιντεοκλάμπ, αυτό του «βάλε μια σειρά στο Netflix». Για το οποίο κοινό δεν μπορώ να μιλήσω, ως μη ειδήμων, αλλά μπορώ να διαβεβαιώσω ότι τα θεάματα της λαϊκής απογευματινής, που ουδόλως περιφρονώ, πολλές φορές κρύβουν μια καλή διατύπωση, μια ευκρίνεια στόχου και μια-δυο εκλάμψεις.

Το αυτό συμβαίνει και εδώ. Με τον Ντε Νίρο να δίνει ένα ρεσιτάλ επαγγελματισμού και καθαρού δοσίματος, μακράν απολαυστικότερος από κάτι ανάλογα έργα τύπου ο «Άτακτος Παππούς» ή το «Πόλεμος στο Σπίτι» που και γιατί να τα έχετε δει. Με τους Τόμι Λι Τζόουνς και Μόργκαν Φρίμαν να μην «το κλέβουν» ποτέ και να χαίρεσαι το παίξιμο τους δίχως να αναλώνεσαι στην αυτοαναφορικότητα. Με μια σκηνή αγάπης για τον κινηματογράφο που αρκεί για να βρεις τον σφυγμό που χρειαζόταν ώστε να μην εξαντλήσεις την αυστηρότητά σου.

Όλα μπορούσαν να ήταν καλύτερα (ένας Μπλέικ Έντουαρντς ας πούμε θα το έκανε πραγματικά αστείο με σκηνοθετική έμπνευση), όμως κι έτσι πας να δεις μια ταινία «με αυτόν τον τίτλο» (που είναι και τιμιότερος του πρωτότυπου) και γυρνάς σπίτι να δεις κάτι εγγυημένο να ξεπλύνεις τον σινεφίλ ουρανίσκο σου.