Πόλεμος στο Σπίτι

The War With Grandpa

Ένας συνταξιούχος ηλικιωμένος καλείται να ζήσει στο σπίτι της οικογένειας της κόρης του. Το πρόβλημα είναι πως πρέπει να καταλάβει το δωμάτιο του 12χρονου γιου, που κηρύσσει «πόλεμο» στον παππού του. Οικογενειακή κωμωδία αμερικανικής παραγωγής, γυρισμένη στο…μακρινό 2017, που έρχεται με καθυστέρηση στις αίθουσες λόγω του σκανδάλου Γουάινστιν.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Δεν αντέχει σε κριτική η ταινία, δεν αντέχει και ο υπογράφων την κακοήθεια να της επιτεθεί. Πρόκειται για μια ταινία που ίσως το πιο ενδιαφέρον θέμα που θέτει επί τάπητος είναι το ερώτημα περί του ιστορικά απόντος «ελέγχου ποιότητας» του Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ο οποίος ειδικά την τελευταία 20ετία, με εξαιρέσεις που μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, έχει συμμετάσχει σε περίπου 50 ταινίες που έχεις δυο τρόπους να τις κατανοήσεις: Ή σαν μείζονα καλλιτεχνική αδιαφορία πάνω στην ερμηνευτική ταυτότητα που έχτισε για σχεδόν 30 χρόνια ή σαν απόλυτη επαγγελματική ευσυνειδησία ενός ανθρώπου που λατρεύει τη δουλειά του, ανεξάρτητα από την καλλιτεχνική της εμβέλεια.

Η ατμόσφαιρα αυτής της εντελώς παρωχημένης και δίχως το παραμικρό στιλ οικογενειακής κωμωδίας, δείχνει ότι ο Ντε Νίρο «απαντά» με ένα don't worry be happy, που στο κάτω-κάτω (από μια πλευρά) το έχει κερδίσει. Ο ίδιος, όπως πάντα σχεδόν, είναι ευπρεπής και εξυπηρετικός της ιστορίας, δίχως τουπέ (ή ντροπή, θα πει άλλος). Δίπλα του ένα καστ, που ο ένας έδινε άλλοθι στον άλλον με το «ναι» του στην παραγωγή, αγωνίζεται να δώσει τουλάχιστον μια ευθυμία, μιας και το κωμικό αποδρά πανικόβλητο. Ένα γκαγκ με την Θέρμαν κι έναν αστυνομικό μπορούσε να βγάλει γέλιο, εγκαταλείφθηκε, μια σκηνή κηδείας βρήκε μια βλασφήμια διασκεδαστική.

Από εκεί και μετά, χρειάζεσαι όλο σου το χιούμορ για να υποστείς την σκέψη ότι πολλά-πολλά χρόνια πριν Ντε Νίρο και Γουόκεν μοιράζονταν το κάδρο στον «Ελαφοκυνηγό». Χιούμορ που τελικά, στον αλλόκοτο κόσμο που ζούμε, δίνει και συγχωροχάρτι στην ύπαρξη ενός έργου, που θα ήταν παλιομοδίτικο την δεκαετία του '50, υπεράνω κριτικής και λόγου ύπαρξης (οκ, έχει αντιπολεμικά μηνύματα…), απλά και μόνο επειδή η παρουσία αγαπημένων φυσιογνωμιών κλείνει συναισθηματικά το μάτι σε παλαιότερους σινεφίλ.