Πρωταθλητές με Ψυχή
Ένας νεοφερμένος προπονητής αναλαμβάνει τη σχολική ομάδα στίβου της ΜακΦάρλαντ, μιας μικρής πόλης κοντά στην Καλιφόρνια, όπου νεαρά αγόρια μοιράζουν την καθημερινότητά τους ανάμεσα στο σχολείο και τα χωράφια. Η επιμονή και η ανάγκη για ένα καλύτερο μέλλον, τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταξίωση. Αυτή είναι η μαγιά της βασισμένης σε αληθινά γεγονότα ταινίας «Πρωταθλητές με Ψυχή».
Συνήθως για ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα δεν χρειάζεται μόνο μια έμπιστη συνταγή, αλλά και τα απαραίτητα, μη ληγμένα υλικά. Στους «Πρωταθλητές με Ψυχή» υπάρχουν αυτά τα υλικά: τα εξής τέσσερα.
Η βασισμένη σε αληθινά γεγονότα ιστορία επικεντρώνεται στον Τζιμ Γουάιτ, έναν προπονητή φυσικής αγωγής, που στις αρχές της δεκαετίας του ’80 μετακόμισε με την οικογένειά του στο ΜακΦάρλαντ, μία μικρή επαρχιακή πόλή κοντά στην Καλιφόρνια, αναλαμβάνοντας να προπονήσει 7 αγόρια για τους αγώνες ανώμαλης διαδρομής με σκοπό να τα μετατρέψει σε πρωταθλητές στίβου.
Αυτό που κυρίως θα πρέπει να αντιμετωπίσει είναι η μέχρι πρότινος καθημερινότητα των αγοριών, που μοιράζεται ανάμεσα στο σχολείο και στις αγροτικές εργασίες των οικογενειών τους. Με φανερά τα χωρίς ανατροπές αφηγηματικά στοιχεία, έχουμε να κάνουμε με μια τυπική ιστορία ενηλικίωσης, στριμωγμένη μέσα στα στεγανά ενός αληθινού γεγονότος που δεν μπορεί να «απιστήσει».
Ο Κέβιν Κόστνερ ηγείται αυτής της οικογενειακής κοινωνικής περιπέτειας και είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση ηθοποιού, που βραβεύτηκε με διπλό Όσκαρ για τη σκηνοθεσία της ταινίας «Χορεύοντας με τους Λύκους» το 1991 και έκτοτε έχει αναλωθεί σε ένα ένα σερί αδιάφορων –εώς αποτυχημένων- επιλογών. Και ενώ οι καρδιές σκιρτούσαν όταν υπήρξε ο «Σωματοφύλακας» της Γουίτνει Χιούστον στις αρχές του ’90, δεν μπόρεσε ποτέ του να εξαργυρώσει αυτή την επιτυχία.
Οι «Πρωταθλητές με Ψυχή» διαθέτουν όλα εκείνα τα στοιχεία που φανερώνουν την ομπρέλα της Ντίσνει, κάτω από την οποία προστατεύονται. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Θα μπορούσε –και το έχει κάνει- να τιθασσεύσει την ασυγκράτητη φαντασία του Τιμ Μπάρτον («Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων») ή να κατευνάσει τα πάθη του Ταρσέμ σε μια «ήσυχη» αναμέτρηση της Χιονάτης και της (κακιάς) μητριάς της στο «Καθρέφτη, Καθρεφτάκι μου». Εδώ όμως προσφέρει αυτό που επιδιώκει. Μια συνεπή ταινία για όλη την οικογένεια. Χωρίς το παραπάνω, χωρίς το λιγότερο.
Την αρωγή σε αυτή της την προσπάθεια, ζητάει από την Νίκι Κάβο, μια κατα πως φαίνεται μέχρι στιγμής διεκπεραιωτική σκηνοθέτις, που έχει δώσει «Το Σημάδι της Φάλαινας» και το «North Country» (υποψηφιότητα για Όσκαρ ερμηνείας στην Σαρλίζ Θέρον). Η Κάβο διαχειρίζεται με συνέπεια το σενάριο και ελίσσεται με ευκολία στα έξοχα στημένα και φωτογραφημένα πλάνα που επιμελείται ο Άνταμ Άρπακοου (υπεύθυνος για το «Χρίσμα» του Αυστραλού Ντέιβιντ Μισόντ, το ψυχρό «Snowtown» του Τζάστιν Κουρζέλ και τα τηλεοπτικά «Top of the Lake» και «True Detective») μα κυρίως χορογραφημένα πάνω στην «τεταμένη» μουσική του Αντόνιο Πίντο (που είχε υπογράψει το «Senna» του Ασίφ Καπάντια).
Οι «Πρωταθλητές με Ψυχή» απλώνουν την πλοκή τους σε αχανείς σκονισμένες εκτάσεις, όπου για δύο ώρες αγόρια με όνειρα τρέχουν σε έναν λαχανιασμένο αγώνα δρόμου, προσπαθώντας να αναμετρηθούν κυρίως με τις δικές τους αντοχές παρά με τους αντιπάλους. Και κάπως έτσι η ταινία φτάνει στη γραμμή εκκίνησης, νικήτρια –για τα δεδομένα της-, μα με φανερή την κόπωση που έχει υποστεί, όση ώρα «τρέχει».





