Πιστό Αντίγραφο

Replicas

Ο Κιάνου Ριβς υποδύεται έναν νευροεπιστήμονα που επιχειρεί να κλωνοποιήσει τα νεκρά μέλη της οικογένειάς του, σε ένα από τα χειρότερα φιλμ επιστημονικής φαντασίας που γυρίστηκαν ποτέ.

Συντάκτης: Νεκτάριος Σάκκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Όταν χάνει όλη την οικογένειά του σε τροχαίο, ο νευροεπιστήμονας Γουίλ Φόστερ (Κιάνου Ριβς) μπαίνει στον πειρασμό να επαναφέρει τους αγαπημένους του στη ζωή, χρησιμοποιώντας κρυφά τον εξοπλισμό του πρωτοποριακού ερευνητικού κέντρου στο οποίο εργάζεται.

Από τις πιο αφελείς και αδέξια εκτελεσμένες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που βρήκαν ποτέ το δρόμο για τις αίθουσες, το φιλμ του Τζέφρι Ναχμάνοφ καταρρέει όχι απλώς απέναντι σε οποιαδήποτε απόπειρα κριτικής αλλά ακόμα και μπροστά στην απλούστερη εφαρμογή στοιχειώδους λογικής. Ο Τσαντ Στ. Τζον, σεναριογράφος του «Το Λονδίνο Έπεσε», υπογράφει ένα μνημειωδώς κακό σενάριο που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα ακόμα και στα βασικά, ή έστω την παραμικρή συνέπεια απέναντι στην ίδια του τη σύμβαση.

Δεν έχει καν τα φόντα να διεκδικήσει το καλτ στάτους μιας ένοχης απόλαυσης, για εκείνα τα βράδια όπου η παρέα θα θέλει να καλοπεράσει μπροστά σε ένα απολαυστικά άθλιο φιλμ.

Πέραν όμως από τις πελώριες σεναριακές τρύπες που αφήνει σε κάθε του στροφή, το «Πιστό Αντίγραφο» πάσχει σε όλα τα επίπεδα. Ενδεικτικά μόνο, όλοι οι χαρακτήρες είναι μακριά από κάθε αληθοφάνεια ενώ ο Κιάνου Ριβς επιστρέφει στα γνωστά εφιαλτικά στάνταρ που τον είχαμε αφήσει πριν την ανέλπιστη ανάσταση που γνώρισε στα «John Wick», παίζοντας έναν χάρτινο ήρωα με φαιδρά διλήμματα που ενώ π.χ. ανασύρει ένα-ένα τα νεκρά μέλη της οικογένειάς του από το αυτοκίνητο, βάζει ατάραχος μπροστά το σχέδιο να τους αναστήσει. Ένα σχέδιο που στο εργαστήριο όπου έργάζεται έχει δει να πηγαίνει κατά διαόλου. Κάθε φορά.

Το «Πιστό Αντίγραφο» θέλει να καταπιαστεί με ζητήματα βιοηθικής, ακολουθώντας τον ενδιαφέροντα τεχνοσκεπτικισμό που εκφράζει το «Black Mirror» και χρησιμοποιώντας εφετζίδικα high-tech κόλπα α λα «Minority Report». Όμως αν ήταν επεισόδιο της σειράς, θα ήταν μακράν το χειρότερό της, κάνοντας ακόμα και το προβληματικό Bandersnach να μοιάζει με διαμάντι, ενώ αν ήταν πιλότος της, θα την είχε θάψει οριστικά και αμετάκλητα.

Έχοντας μηδενική επαφή με την ίδια του την πραγματικότητα, το φιλμ του Ναχμάνοφ δε χάνει ευκαιρία να περάσει μια βόλτα και από το αγωνιώδες θρίλερ κατά το τελευταίο μισάωρο, με την ίδια ελαφρότητα που εφαρμόζει μία προς μία τις αδούλευτες ιδέες του στα 107 λεπτά που διαρκεί. Όμως το δυστύχημα είναι πως ακόμα και για τα στάνταρ μιας απίστευτα κακής ταινίας, το «Πιστό Αντίγραφο» δεν έχει καν τα φόντα να διεκδικήσει το καλτ στάτους μιας ένοχης απόλαυσης, για εκείνα τα βράδια όπου η παρέα θα θέλει να καλοπεράσει μπροστά σε ένα απολαυστικά άθλιο φιλμ.