Πέρσι στο Μάριενμπαντ

Last Year at Marienbad

Ένας σταθμός του νεωτεριστικού σινεμά και της κινηματογραφικής πρωτοπορίας, το υπέροχο αίνιγμα του Ρενέ μπορεί να αποτελεί ένα γοτθικό όνειρο, μια σκοτεινή ερωτική φαντασίωση, ή μια ανορθόδοξη ταινία τρόμου. Χρυσό Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας, μια υποψηφιότητα στα Όσκαρ για Πρωτότυπο Σενάριο, τεράστια επίδραση στο σινεμά του Μπέργκμαν, του Φελίνι και του Ριβέτ.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Με την δεκαετία του ’50 να τελειοποιεί τα πλαστικά όρια του αφηγηματικού σινεμά, η δεκαετία του ’60 θα ερχόταν καταιγιστικά να αμφισβητήσει -και να πολλαπλασιάσει- την εκφραστική δυνατότητα. Ο μοντερνισμός του Φελίνι και του Αντονιόνι και ο «αμερικανοκεντρικός» ριζοσπαστισμός της νουβέλ βαγκ, δε θα μπορούσαν να προβλέψουν (ή να ανταγωνιστούν), την ισχύ του «Πέρσι στο Μάριενμπαντ». Σ’ ένα παροξυσμικό μπαρόκ περιβάλλον, ο χρόνος παλινδρομεί ακατάπαυστα, η κάμερα περιοδεύει με ακρίβεια μοιρογνωμονίου κι οι χαρακτήρες ανοίγουν χωροχρονικές πόρτες μπερδεύοντας αξεδιάλυτα μια παροιμιώδη «αντί-πλοκή».

Το σινεμά, για πρώτη φορά, εισβάλλει στο μυαλό, αναπαριστά τη μνήμη, κλέβει το νήμα που οδηγεί στην έξοδο του λαβυρίνθου και περηφανεύεται ότι εδώ κινηματογράφησε το φάντασμα της συνείδησης και χωροθέτησε το υποσυνείδητο χάος. Χρυσός Λέων στο Φεστιβάλ Βενετίας.