Ο Χορός της Πραγματικότητας
Η ολοκαίνουργια ταινία του δαιμόνιου χιλιανού σκηνοθέτη, έπειτα από 23 χρόνια κινηματογραφικής απουσίας, είναι ένας εκρηκτικός, σποραδικά μεγαλοφυής αλλά και εξουθενωτικός συνδυασμός της φαντασίας, με τη μνήμη και την ιστορία.
Στα κινηματογραφικά λεξικά του κόσμου, ο Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι (όπως έχουμε συνηθίσει να τον προφέρουμε) θα έπρεπε να καταλαμβάνει ένα ολόκληρο λήμμα από μόνος του. Ο θρυλικός σκηνοθέτης εξεζητημένων μεταμεσονύκτιων απολαύσεων όπως το «El Topo» (1970), το «Holy Mountain» (1973) και το «Santa Sangre» (1989) υπήρξε ανέκαθεν ο πρώτος και ο τελευταίος εκφραστής ενός μοναδικού, οργασμικού οπτικά και εκστατικά ονειρικού έργου το οποίου ανέκαθεν αδυνατούσε να χωρέσει σε σαφή φιλμικά καλούπια και αρνιόταν κάθε βιαστική κατηγοριοποίηση.
Όσοι έχει τύχει να παρακολουθήσουν κάποια από τις παραπάνω ταινίες θα έχουν αναμφίβολα βρεθεί αντιμέτωποι με ένα γνήσιο πολιτισμικό σοκ. Πλημμυρισμένα από ιδέες, αυτόνομες σεκάνς που αποστομώνουν με το θράσος και την έμπνευσή τους, έντονες επιρροές από την θρησκεία και την ψυχανάλυση και έναν σπασμωδικό μαγικό ρεαλισμό, τα φιλμ του Γιοντορόφσκι απαιτείται να βιωθούν ως μια άνευ προηγουμένου εμπειρία που δύσκολα χωράει σε λέξεις, έτσι σαρωτικά όπως τολμά να ενώσει κάθε φορά την ποίηση και την ομορφιά με τον τρόμο και το γκροτέσκο.
Πιστός σε αυτό το αταξινόμητο και σταθερά μοναχικό όραμα, ο αισίως 84χρονος σκηνοθέτης επέστρεψε πίσω από την κάμερα μετά από πολύχρονη απουσία για να υπηρετήσει και πάλι το ντελιριακό σινεμά του, δίχως να έχει απολέσει τίποτα από την άγρια φαντασία του.
Αυτή τη φορά, ωστόσο, θέλησε με τον «Χορό της Πραγματικότητας» να μπολιάσει την άτυπη αυτοβιογραφία του και τις αναμνήσεις του από μια οπωσδήποτε ασυνήθιστη και τυχοδιωκτική ζωή σε ένα ατίθασο χρονικό το οποίο φέρνει μια ιστορία ενηλικίωσης σε μετωπική σύγκρουση με ένα πολιτικοκοινωνικό καλειδοσκόπιο χτισμένο γύρω από την συλλογική Ιστορία μιας χώρας κατά το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα.
Ο Γιοντορόφσκι δονεί την οθόνη με το γνώριμο παροξυσμικό ύφος του, επιδίδεται σε παροιμιώδεις τολμηρότητες και τακτικές σουρεαλιστικές πτήσεις και δίνει στην ταινία του τον χαρακτήρα ντελιριακού παραμυθιού. Επειδή ουδέποτε χαρακτηριζόταν για τη λεπτότητα ή την αίσθηση μέτρου του, εντούτοις, ο χιλιανός σκηνοθέτης ατυχεί να βάλει σε τάξη το επεισοδιακό δημιούργημά του.
Ξεχειλωμένο σε 130 βαρυφορτωμένα λεπτά που δοκιμάζουν συχνά την υπομονή του κοινού, ο «Χορός της Πραγματικότητας» γίνεται ένα ανοικονόμητο και χωρίς σχήμα καρναβαλικό θέαμα που μοιάζει να απαριθμεί τη μία ιδιορρυθμία μετά την άλλη, δίχως να ενδιαφέρεται αν στην πορεία θυσιάζει ένα πιο συμπαγές και λειτουργικό αφηγηματικό αποτέλεσμα.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
- ΠΑΡΑΓΩΓΗ
- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
- ΣΕΝΑΡΙΟ
- ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
- ΔΙΑΡΚΕΙΑ
- ΔΙΑΝΟΜΗ
