Ονειρομπελάδες

Dreambuilders

Έχουμε την 12χρονη Μίνα και την ετεροθαλή αδερφή της, Τζένη. Όταν η Μίνα θα προσπαθήσει να ξεφορτωθεί την Τζένη σε… συνεργασία με τους δημιουργούς ονείρων, κάτι θα πάει λάθος. Αυτοί είναι οι «Ονειρομπελάδες» που έρχονται από Δανία μεριά.

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Λίγες ταινίες και ακόμα λιγότερα στούντιο μπορούν να παραδώσουν μια ταινία κινουμένων σχεδίων που να φέρεται σαν ενήλικη και να έχει απεύθυνση στα παιδιά. H Pixar συνήθως δίνει το πρόσταγμα, θέτοντας στο επίκεντρο την οικογένεια, από τα «Μυαλά που Κουβαλάς» μέχρι τα δυο μέρη του «Νέμο» ή την αναπροσαρμογή της δομής στους «Απίθανους».

Οι «Ονειρομπελάδες» που δεν έχουν ένα στούντιο στην πλάτη τους πιάνουν το θέμα της οικογένειας, αλλά σε μια προσπάθεια να μπλέξουν το ονειρικό κομμάτι, χάριν… κινουμένων σχεδίων, χάνουν το παιχνίδι.

Η Μίνα στην προεφηβεία της μεγαλώνει με τον πατέρα της, και σύντομα μια καινούργια «μητέρα» θα κάνει την εμφάνισή της, όχι όμως μόνη αφού η Μίνα θα πρέπει τώρα να διαχειριστεί και μια ετεροθαλή αδερφή. Εκεί είναι που ενώ θα μπορούσε να διαβαστεί ως παραβολή για τις «αλλιώτικες» οικογένειες, η ταινία λοξοδρομεί και κοιτάζει ψηλά. Και συγκεκριμένα σε κάτι παράξενα πλάσματα που κατοικούν στα σύννεφα και μπορούν να βοηθήσουν τη Μίνα να ξεφορτωθεί τη νέα της αδερφή. Μονάχα που τα πράγματα πηγαίνουν στραβά και τώρα απειλείται όλη της η οικογένεια.

Εύλογα θα περίμενε κανείς πως τα «εμπόδια» της Μίνας στην προσπάθεια να «διορθώσει» την δομή της οικογένειάς της θα αποτελούσαν τον πυρήνα της ιστορίας, μα να που μιλάμε για μια ανεξάρτητη ταινία κινουμένων σχεδίων που αν και έχει περισσότερη ελευθερία, δεν επιδεικνύει ευελιξία και αντιγράφει τους περιορισμούς των στούντιο.

Αυτή είναι η λάθος επιλογή σε ένα εντελώς υποσχόμενο «παραμύθι» που ξεκινά ενθαρρυντικά, μα που σύντομα πατά σε πιο ασφαλή μονοπάτια και οδηγείται σε ένα -τι άλλο;- happy end από εκείνα τα πολύ «ίδια».

Στον αντίποδα, η απλή, σχεδόν naive αισθητική του, μακριά από τα καλογυαλισμένα σκίτσα των στούντιο δίνει μία τρυφερή αίσθηση, ένα παραπάνω νοιάξιμο, που δεν απέχει πολύ από μια ταινία της Dreamworks ή της Sony. Οι «Ονειρομπελάδες» παραμένουν στον πυρήνα τους μία «ανεξάρτητη», αλλά με αρκετά – και δικαιολογημένα – τρωτά στοιχεία.