Οι Διαρρήκτες

Way Down

Υπάρχει πάντα αυτό το «λάθος» όταν θέλεις να κάνεις μια παρόμοια ταινία, μα όχι ίδια. Υπάρχει πάντοτε η επιλογή να μην την κάνεις για να μην εκτεθείς. Όταν όμως οι νέες συνθήκες θέλουν τις heist ταινίες να βρίσκουν πιο εύκολα «ανταπόκριση», τότε ποιες οι σωστές και ποιες οι λάθος επιλογές;

Συντάκτης: Χρήστος Πολίτης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Μπορεί η αρχή, η μαζική, να έγινε με το «La Casa de Papel», το ισπανόφωνο τηλεοπτικό εγχειρίδιο για το πως να γίνεις επιτυχημένος ληστής τράπεζας. Ο τρόπος που διαχειρίστηκε όμως τους ήρωές του και άπλωσε την ιστορία του σε αρκετούς κύκλους, έκανε το κοινό να εθιστεί και να αναζητά παρόμοιους κινηματογραφικούς τρόπους διασκέδασης.

Το είδαμε και πέρυσι, όταν το «Κόλπο του Αιώνα» του Αριέλ Γουινογκράδ από την Αργεντινή, άλωσε τα εδώ ταμεία και δικαίως αν ρωτάτε τον γράφοντα.

Υπάρχουν δυο παράμετροι με αντίστοιχες λάθος και σωστές συνισταμένες. Υπάρχουν μόδες που φεύγουν (καλώς) και μόδες που έρχονται και δεν φεύγουν (κακώς). Κάποτε η θερινή διανομή αγαπούσε τις γαλλικές κωμωδίες (κάποιοι διανομείς ακόμα και σήμερα), ύστερα ήρθε η ιταλική κωμωδία, που παρά την χοντροκοπιά τους, και στις δυο γλώσσες, το κοινό κατανάλωνε αδηφάγα.

Μέχρι που σταδιακά κουράστηκε και η διανομή μετακίνησε την ματιά της προς τα ισπανόφωνα θρίλερ. Ποικιλία σε μη αγγλική γλώσσα. Γιατί; Ίσως η απάντηση να βρίσκεται σε κάτι που θεωρείται μη λογικό, μπορεί και αστείο. Η διάθεση για μια δόση σοβαρότητας. Κι εκεί χάθηκε το παιχνίδι.

Δεκάδες παρόμοιες ταινίες, άλλοτε επιτυχημένες, άλλοτε εντελώς αποτυχημένες.

Αντίστοιχη περίπτωση οι «Διαρρήκτες» σε σκηνοθεσία του αρκούντως ενδιαφέροντα Χάουμε Μπαλαχουέρο του «REC». Εδώ βάζει τον Φρέντι Χάιμορ Τζ. και τον Σαμ Ρίλεϊ να διαθέσουν εαυτόν προς αμερικανική απόλαυση και στεγάζει την πλοκή σε ένα ιστορικό κτήριο της τράπεζας της Ισπανίας που δεν έχει τίποτα που να προσδίδει ασφάλεια για αποφυγή ληστείας. Εκεί ένας νεαρός μηχανικός είναι αποφασισμένος να κάνει την ληστεία του αιώνα. Κι έχει κοντά δυο ώρες για να την κάνει.

Έχει δράση, διαθέτει μια υποτυπώδη πλοκή, έχει ένα «τρέξιμο», έχει όμως κι ένα παραπάτημα που αρκεί για να βγει η ταινία εκτός διαδρομής. Παίρνοντας το ρίσκο να προσποιηθεί πως δεν ακολουθεί πιστά τους κανόνες και το Ευαγγέλιο μιας σωστής heist ταινίας, πέφτει στην παγίδα να περπατήσει στο εντελώς κλισέ μονοπάτι των ίδιων μοτίβων που την αδυνατίζουν.

Γνωρίζοντας το είδος, δεν σε απασχολεί η πλοκή. Ξέροντας την διάθεση, δεν σε ενοχλεί η ανακατεύθυνση. Αυτός είναι ο μπούσουλας μιας τυπικής ταινίας δράσης, που θέλει να φαίνεται διαφορετική από αυτό που προσποιείται πως είναι.

Εύκολο στην όψη, δύσκολο στην συγκατάβαση για κάτι «άλλο», με υπόσχεση για δεύτερο και τρίτο μέρος, έχοντας σαν Άγιο Δισκοπότηρο -φευ- το «La Casa de Papel». Κι αυτό είναι το μεγάλο κρίμα. Ή ένα από τα πολλά.