Μια Ζωή Ταλαιπωρία

¿Qué he hecho yo para merecer esto?

Τριάντα πέντε χρόνια μετά την πρώτη της προβολή μια από τις καλύτερες ταινίες του Αλμοδόβαρ κυκλοφορεί σε επανέκδοση. Και παραμένει εξίσου απολαυστική, έχοντας μεταξύ άλλων μια θαυμάσια Κάρμεν Μάουρα ως πρωταγωνίστρια.

Συντάκτης: Λουκάς Κατσίκας

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Με την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία της καριέρας του ο Ισπανός σκηνοθέτης δοκίμαζε να δημιουργήσει ένα δικής του επινόησης κι εντελώς ασυνήθιστο είδος νεορεαλιστικού δράματος. Η ηρωίδα του, μια δυστυχισμένη νοικοκυρά σε ένα από τα άβολα διαμερίσματα μιας εργατικής συνοικίας της Μαδρίτης, είναι στην ουσία απομονωμένη απ’ όλα και όλους.

Ηγείται μιας δυσλειτουργικής οικογένειας, ανέχεται τις ατασθαλίες του ακαμάτη συζύγου της, καταβροχθίζει συνεχώς αμφεταμίνες για να μπορέσει να φέρει εις πέρας τις κοπιώδεις δουλειές που μετά βίας της εξασφαλίζουν τα προς το ζην και βρίσκεται στο χείλος της απελπισίας. Μοναδική της συντροφιά είναι οι οικιακές της συσκευές, σιωπηλοί μάρτυρες στη θλίψη της, τις οποίες ο Αλμοδόβαρ φιλμάρει σκοπίμως από το εσωτερικό τους, για να δώσει την εντύπωση ότι την παρακολουθούν.

Ο Αλμοδόβαρ πετυχαίνει έναν ευφάνταστο συνδυασμό του κωμικού στοιχείου με την αστική τραγωδία

Πετυχαίνοντας έναν ευφάνταστο συνδυασμό του κωμικού στοιχείου με την αστική τραγωδία, ο σκηνοθέτης αντικαθιστά τους κανόνες του μελοδράματος με μαύρο χιούμορ και τη μίζερη κοινωνική καταγραφή με μερικούς ξεκαρδιστικούς δεύτερους χαρακτήρες (ο παιδεραστής οδοντίατρος, η εμμονική με το χτένισμα πεθερά, η ναρκομανής πόρνη γειτόνισσα, το μικρό αγόρι με τις τηλεπαθητικές ικανότητες).

Το κοινό γελούσε με την καρδιά του και δικαιολογημένα, στο τέλος ωστόσο δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητο μπροστά στον βουβό πόθο της (υπέροχης) Κάρμεν Μάουρα, του πρώτου «κοινωνικού θύματος» στη φιλογραφία του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Όπως έχει αναφέρει, άλλωστε, ο ίδιος ο σκηνοθέτης για την ταινία του «Αντικατέστησα τους περισσότερους κώδικες του μελοδράματος με μαύρο χιούμορ. Γι’ αυτό και δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι αρχικά το κοινό εκλαμβάνει το φιλμ ως κωμωδία, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πολύ θλιβερή ιστορία».