Μετά την Αγάπη

After Love

Ένας πολύ διακριτικός σκηνοθέτης και μία ηθοποιός που δίνει ερμηνεία ζωής σε κόντρα ρόλο, υπογράφουν μια μελαγχολική σονάτα για τη διαχείριση της απώλειας.

Συντάκτης: Θοδωρής Καραμανώλης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Μια εξηντάχρονη γυναίκα που είχε ασπαστεί το Ισλάμ για να παντρευτεί, μένει αναπάντεχα χήρα. Τακτοποιώντας και ψάχνοντας στα αντικείμενα που έμειναν ορφανά, δεν αργεί να καταλάβει πως ο άντρας της ζούσε διπλή ζωή, όντας σύζυγος και πατέρας σε μια επί ίσοις όροις οικογένεια που κατοικεί στην απέναντι πλευρά της Μάγχης.

Η Τζοάνα Σκάνλαν είναι εξαιρετική στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαίρη, μιας Βρετανίδας νοικοκυράς με μπούρκα που καταφέρνει να επιβάλλεται στο φακό με τρόπο απόλυτο, αλλά συνάμα διακριτικό. Όπως όταν το βλέμμα της συναντά της σχισμές στα κατάλευκα τείχη της Γηραιάς Αλβιώνας, τα βράχια του Ντόβερ απ' όπου ο μακαρίτης άντρας της ξεκινούσε κάθε τόσο για το Καλαί. Ρωγμές που σε αναγωγή απειλούν να γκρεμίσουν και τον δικό της προσωπικό μικρόκοσμο, μέχρι που γνωρίζεται με την έτερη οικογένεια του συζύγου της. Η συνομήλική της Ζενεβιέβ και ο έφηβος Σολομόν που κουβαλάει το αραβικό ταμπεραμέντο του πατέρα του, αρχικά την περνούν για την καθαρίστρια που είχαν αιτηθεί σε μια δημόσια υπηρεσία. Της δίνουν έτσι πρόσβαση στα ενδότερα και τα μυστικά της οικίας τους, ένα σπίτι που απουσία της πατρικής φιγούρας φαίνεται να βρίσκεται διαρκώς σε μετακόμιση. Οι δυναμικές που αναπτύσσονται έχουν ως αφετηρία τον εγγενή δϋισμό και το πολυπολιτισμικό background των χαρακτήρων. Διπλές εθνικότητες, διπλές ιδιότητες και ζωές που μοιράζονται στις δύο όχθες μια στενής θαλάσσιας λωρίδας είναι τα στοιχεία που μονοπωλούν τους διαλόγους και την προβληματική του Αλίμ Καν.

Με το αξιοσημείωτο ντεμπούτο του ο Βρετανο-Πακιστανός σκηνοθέτης παραδίδει μια ήπια ελεγεία για τη διαχείριση της απώλειας, που τελικά σκοντάφτει στη μετριοπάθεια του ίδιου του δημιουργού της. Η σκηνοθεσία του είναι κεντημένη με εξαιρετικές λεπτομέρειες. Οι δραματικές παύσεις αν και ανακυκλώνουν το (σχεδόν trademark) συνήθειο των παραγωγών του BBC και του Channel 4 να εξαγοράζουν κινηματογραφικά λεπτά με καλλιγραφημένες σιωπές, δείχνουν πως υπάρχει κάτι το γνήσια ποιητικό στα στιγμιότυπα που παρεμβάλλονται των διαλόγων του και προοικονομούν τις εξελίξεις. Όλα αυτά είναι δοσμένα σε πολύ μετρημένες δόσεις. Τόσο όμως, που καταντούν μηχανιστικά.

Υπάρχουν σημεία που οι αισθήσεις απογειώνονται, αλλά τις περισσότερες φορές είναι σαν κάποιος να πατάει το φρένο. Όλα τα επί μέρους φαίνεται να είναι εξαιρετικά δουλεμένα (ειδικά η φωτογραφία, την οποία έχει επιμεληθεί ο μόνιμος πλέον συνεργάτης του Πολ Σρέιντερ, Αλεξάντερ Ντάιναν), αλλά παρεμβάλλεται η βρετανική ιδιοσυγκρασία του Καν και τους χαμηλώνει την ένταση, εστιάζοντας στο δράμα και τις συγκρούσεις. Κι εκεί είναι που η Σκάνλαν καταπίνει όσους μοιράζονται τις σκηνές μαζί της (εσένα κοιτάμε Νάταλι Ρίτσαρντ). Το «Μετά την Αγάπη» επιλέγει να είναι μια «μικρή» ταινία. Μοιάζει με χαμένη ευκαιρία για ένα πραγματικά σπουδαίο φιλμ, ακόμη κι έτσι όμως αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του διακριτικού κυρίου Καν.