Λίμνη Φάλκον

Falcon Lake

Γύρω από μια πανέμορφη, μυστηριακή λίμνη, κατά την διάρκεια των οικογενειακών διακοπών, ο 14χρονος Μπαστιάν γνωρίζει την 16χρονη Κλόε και τα πρώτα σκιρτήματα αρχίζουν τον χορό τους. Μινιμαλιστικό, αλαφροπάτητο ντεμπούτο μεγάλης πυκνότητας από την ηθοποιό Σαρλότ Λε Μπον. Πανελλήνια πρώτη στις Νύχτες Πρεμιέρας του 2022.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Η εφηβεία, τουλάχιστον περασμένων γενιών, διατηρεί άριστες σχέσεις με την μοναξιά, τους αδιόρατους φόβους και τις πρώτες σκέψεις θανάτου. Αν τα πράγματα πάνε καλά εν συνεχεία, ερωτεύεται. Τότε το παιχνίδι του πόθου ξεκινά και, τουλάχιστον, οι σκέψεις αυτές μετοικούν για ύστερα χρόνια. Το ντεμπούτο της Λε Μπον, αν μη τι άλλο, συλλαμβάνει με θαυμαστό τρόπο στους εσωστρεφείς χαρακτήρες των δύο πρωταγωνιστών της την εφηβικότητα αυτή. Το θαυμαστό του πράγματος έγκειται στο πόσο κινηματογραφικά αιχμαλωτίζεται η ατμόσφαιρα αυτή. Με λιγοστό διάλογο, ακίνητα και δυναμικά κάδρα και με μια πανάκριβη οπτική/δραματουργική αντίληψη του ανδρικού βλέμματος και της υπαγωγής του στην γυναικεία, ας την πω πεζόλογα, ωριμότητα εννόησης των μεταξύ μας πραγμάτων.

…περισσότερο μια ιστορία περάσματος από έναν κόσμο σε έναν επόμενο, μια ιστορία κυβέρνησης του αρσενικού από το θηλυκό, παρά «ένα ακόμα» έργο ενηλικίωσης

Δύο είναι οι σεναριακοί πόλοι που βαθαίνουν και πυκνώνουν το έργο: Το ένα είναι η αντιπαραβολή των δύο φυλετικών κόσμων και το άλλο η σινεφιλική εισαγωγή του φαντασ(μα)τικού στην ιστορία. Και τα δύο τέμνονται στον χαρακτήρα της Κλόε, που αποτελεί άλλωστε τον καταλύτη εξέλιξης τόσο του αρσενικού ήρωα όσο και της ιστορίας. Ως προς το δεύτερο, τα φαντάσματα, η Λε Μπον πλάθει ένα φιλμ που στηρίζεται στην πεποίθηση της Κλόε ότι η «Γερακολίμνη» στοιχειώνεται από μια μεταφυσική παρουσία, την οποία σε μια χαρακτηριστική σκηνή αρνείται να τεκμηριώσει με τον (αρσενικό;) ορθολογισμό που της ζητείται. Το φάντασμα υπάρχει γιατί το ξέρει μέσα της. Είναι το φάντασμα αυτό που θα ενώσει τον εφηβικό κόσμο της μοναξιάς, του φόβου και της πρώιμης σκέψης του θανάτου που ξεβολεύει την παιδική αθωότητα. Είναι επίσης αυτό που θα χαρίσει στην ταινία την συγχορδία που γεννά μια διαρκή αίσθηση όχι απειλής (η ταινία δεν θέλει να χαθεί στην σωματικότητα του φυσικού τρόμου), αλλά μεταφυσικής απορίας. Αυτό θα συνοδεύσει άλλωστε την «Λίμνη Φάλκον» μέχρι το ορθολογικά ανεξήγητο – και έξοχο – φινάλε της.

Ακόμα πιο ενδιαφέρουσα είναι η λογική της ταινίας στο πώς συντάσσεται αρχικά με το ανδρικό βλέμμα και τις πρώτες επιθέσεις ερωτικού πόθου του, αφήνοντας βαθμιαία νύξεις μιας περιεκτικής, «αγκαλιαστικής» θηλυκότητας η οποία χρειάζεται και χωρά την ανδρική επιθυμία περνώντας την απέναντι, στον δικό της κόσμο, τον περίπλοκο, όπου το σεξ είναι πολλά παραπάνω από μια ενστικτώδη έκφραση. Ίσως υπάρχει κάτι…παρωχημένο στην binary λογική της Λε Μπον, ίσως ακόμα και κάτι φαινομενικά μολυσμένο από το αρσενικό βλέμμα. Εκείνοι που θα το δουν έτσι θα μας εξηγήσουν και θα τους ακούσουμε. Για αυτόν τον θεατή, αντίθετα, υπάρχει κάτι βαθιά φεμινιστικό στον τρόπο που η Κλόε χειραφετείται ανάμεσα στους αρσενικούς της συντροφιάς, στο πώς αντιλαμβάνεται το σεξ σαν διόδιο προς τον κόσμο της, στο πώς επιλέγει και εν τέλει στο πώς μαγεύει τον Μπαστιάν στο τέλος της ταινίας. Άλλωστε, κατά την ανάγνωση που επιχειρώ, η Γερακολίμνη, με όλη την μυθολογική φόρτιση της έννοιας της λίμνης καθαυτής, είναι περισσότερο μια ιστορία περάσματος από έναν κόσμο σε έναν επόμενο, μια ιστορία κυβέρνησης του αρσενικού από το θηλυκό, παρά «ένα ακόμα» έργο ενηλικίωσης.

Αν σε όλα αυτά, τα προσεκτικά χωρίς spoiler ειπωμένα, εξού και κάπως αόριστα δίχως την εμπειρία της ταινίας, προσθέσει κανείς την βεβαιότητα της σκηνοθεσίας, την καρπεντερική αντίληψη εξοστρακισμού οτιδήποτε άσχετου με την δράση της ταινίας (δηλαδή, οι «μεγάλοι»), την τέλεια αποτύπωση μιας εφηβικής εσωστρέφειας και την αίσθηση πως βλέπεις διαρκώς μια ταινία που υπαινίσσεται κάτι άλλο από αυτό που δείχνει (θα διαπιστώσετε ένα ευφυές μοτίβο, από το πρώτο πλάνο κιόλας, όπου ο θάνατος συστηματικά αποδεικνύεται ζωή), η αποτίμηση είναι δεδομένη. Αν υπάρξει συνέχεια στην σκηνοθετική αυτή καριέρα, κάτω ή πέρα από την φεστιβαλική στέγη που την προστατεύει (και ελάχιστα μόνο την υποχρεώνει αισθητικά), θα είναι κάτι να περιμένουμε.