Κοίτα τους πώς Τρέχουν

See how they Run

Αν κάθε μήνα έβγαιναν στις αίθουσες 2-3 crowdpleasers σαν αυτό, θα ήμασταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι. Χωρίς να προδίδει τη συνταγή και το πνεύμα του whodunit ή να νιώθει ότι είναι «μεγαλύτερος» από αυτό -εσένα κοιτάζουμε, Κένεθ Μπράνα- ο Τομ Τζορτζ υπογράφει ένα άκρως διασκεδαστικό δειγμα του είδους, ικανό να τέρψει τους παραδοσιακούς φαν, αλλά και να προσελκύσει νέους.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Whodunit είναι εκείνα τα αστυνομικά μυστήρια που απαρτίζονται από ένα πολυσυλλεκτικό επιτελείο χαρακτήρων, γίνεται ένας φόνος (ή σταδιακά και περισσότεροι) και το ζητούμενο είναι η εξακρίβωση του ενόχου, έργο το οποίο αναλαμβάνει συνήθως ένας ιδιοφυής ντετέκτιβ. Πρόκειται για ένα είδος με πολύ συγκεκριμένη συνταγή, κάτι που θέτει αυτομάτως ταβάνι στην αξιολόγησή του από την κριτική. Οι φαν των whodunit, πάντως, αυτή τη συνταγή θέλουν και προτιμούν, το ζητούμενο είναι πόσο καλά την έχει εκτελέσει ο εκάστοτε «μάγειρας».

Σε αυτή τη συνταγή αναφέρεται στη μεταμοντέρνα εισαγωγή της ταινίας ο κινηματογραφικός παραγωγός που υποδύεται ο Έντριαν Μπρόντι, με έναν τρόπο που αρχικά δίνει την αίσθηση ότι ο σκηνοθέτης Τομ Τζορτζ θα επιχειρήσει μια αποδόμηση του είδους. Τουναντίον, όπως αποδεικνύει και η συνέχεια, πρόκειται για είδος που ο Τζορτζ λατρεύει και θέλει να υπηρετήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο meta σχολιασμός της δράσης μοιάζει, τουλάχιστον στα μάτια του υπογράφοντος, περισσότερο σαν μηχανισμός που στοχεύει στην προσέλκυση και ενός νεαρότερου κοινού, χωρίς ποτέ, όμως, να παραμελεί τους ηλικιακά μεγαλύτερους φαν του είδους. Η φινέτσα, οι σινεφιλικές αναφορές, η (απαραίτητη για το είδος, αν μας ρωτάτε) βρετανικότητα, ο φόρος τιμής στην «μητέρα» του whodunit και η διατήρηση και ο σεβασμός των δομικών στοιχείων του είναι εκεί για να τέρψουν τους δεύτερους, η γουεσαντερσονική (sic) αισθητική, ενώ οι meta πινελιές και κάποιες μεμονωμένες σεκάνς, σαν την ονειρική που παραπέμπει στην «Λάμψη», προστίθενται για να κρατήσουν το ενδιαφέρον των πρώτων, χωρίς όμως ποτέ να βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους.

Αν κάποιος παρει πιο σοβαρά τα κίνητρα του θύτη, μπορει να «διαβάσει» την ταινία ως χαμένη ευκαιρία, δεν νομίζουμε, όμως, ότι μέλημα του Τομ Τζορτζ ήταν να αναδείξει την αλληλένδετη σχέση ζωής και τέχνης και να θίξει την ευθύνη της δεύτερης ή, πιο σωστά, των εκφραστών της απέναντι στην πρώτη. Στόχος του είναι να μας διασκεδάσει και να παραδώσει μια γοργή, καλαίσθητη, ταυτόχρονα ρετρό και (μετα)μοντέρνα κατάθεση στο whodunit. Και τα καταφέρνει μια χαρά, με την αρωγή των σπιρτόζικων διαλόγων, με την επίτευξη της δέουσας τονικά ελαφρότητας και με τη συνδρομή ενός εξαίρετου καστ, με πρώτους και καλύτερους τους Σαμ Ρόκγουελ και Σίρσα Ρόναν, o κωμικός (συγ)χρονισμός των οποίων είναι παραδεισένιος, σε βαθμό που δεν θες να σταματήσεις να τους κοιτάς «πώς τρέχουν». Εν ολοίγοις, δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι μετά το πέρας του (κινηματογραφικού) γεύματος, η πελατεία θα φωνάξει τον σεφ για να παραπονεθεί.