Καταδίωξη σε Δύο Ηπείρους

Survivor

Εργαζόμενη στην αμερικάνικη πρεσβεία του Λονδίνου προσπαθεί να εμποδίσει τρομοκρατικό χτύπημα στη Νέα Υόρκη και παράλληλα να αποδείξει την αθωότητά της όταν την παγιδεύουν για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε.

Συντάκτης: Γιάννης Σμοΐλης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ο Τζέιμς Μακ Τιγκ, μας συστήθηκε ως δημιουργός με την δημοφιλέστατη φουτουριστική περιπέτεια, αντιεξουσιαστικών διαθέσεων, «V for Vendetta», ενώ είχε υπάρξει βοηθός σκηνοθέτη και στην τριλογία του «Matrix», μεταξύ άλλων. Φαίνεται, όμως, πως έχει ανάγκη τα αδέρφια Γουατσόφσκι στο πλευρό του (το σενάριο για το «V for Vendetta», ως γνωστόν, είναι δικό τους) για να κάνει αξιόλογα πράγματα. Η πορεία του μετά την εκρηκτική επιτυχία του σκηνοθετικού του ντεμπούτου, είναι μάλλον καθοδική.

Το «Ninja Assasin» του 2009, μια σκοτεινή, υπερβίαιη, ακραία στυλιζαρισμένη, εκδοχή των ταινιών με νίντζα που μεσουράνησαν στο b-movie κύκλωμα κατά τη δεκαετία του 80, δεν είχε να επιδείξει πολλά παραπάνω από μερικές καλοστημένες σκηνές αιματηρών συμπλοκών (με αρκετό ζουμερό gore που ικανοποίησε περισσότερο τους λάτρεις των splatter ταινιών τρόμου), δομημένες πάνω σε ένα σενάριο τόσο προσχηματικό που άγγιζε τα όρια της αυτοπαρωδίας, ενώ το «Κοράκι» του 2012, με τον Τζον Κιούζακ στον ρόλο του μεγάλου αμερικάνου συγγραφέα Έντγκαρ Άλαν Πόε, παρότι ατμοσφαιρικό κι αρκούντως προσεγμένο αισθητικά, δεν κατάφερνε να μη θυμίζει, τελικά, χαμένη ευκαιρία. Ο Μακ Τιγκ βρισκόταν μίλια μακριά απ’ το θεσπέσιο «V for Vendetta» αλλά έμοιαζε, ακόμα, ικανός να ανακάμψει. Ε λοιπόν, με την «Καταδίωξη σε δύο Ηπείρους» ολισθαίνει οριστικά προς τη χωματερή.

Το νέο του φιλμ (με τη Μίλα Γιόβοβιτς να πρωταγωνιστεί ως φιλύποπτη εργαζόμενη στην αμερικάνικη πρεσβεία του Λονδίνου και τον, πάλαι ποτέ, action hero Πιρς Μπρόσναν στο ρόλο του αδίστακτου επαγγελματία δολοφόνου που αναλαμβάνει να την εξοντώσει) είναι απλώς κακό. Πρωτίστως, η μεταστροφή του Μακ Τιγκ, που πριν από μια δεκαετία σκάρωνε φιλμικά, αναρχικά μανιφέστα και τώρα δοξολογεί την οικουμενική καταστολή, προκαλεί αλγεινή εντύπωση.

Η ταινία, τόσο με το βασικό της θέμα (η ηρωίδα της Γιόβοβιτς ξεκίνησε να δουλεύει για την κυβέρνηση, μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, όπου πέθαναν οι περισσότεροι φίλοι της εξαιτίας της επίθεσης στους δίδυμους πύργους, και τώρα δεν χαρίζει κάστανα στον οποιοδήποτε πιθανό τρομοκρατή απαιτεί να εισέλθει νόμιμα σε αμερικάνικο έδαφος), όσο και με το τραγελαφικό της επιμύθιο που μας υπενθυμίζει ότι εκατομμύρια άνθρωποι σώθηκαν χάρη στις εμμονές πρακτόρων των υπηρεσιών ασφαλείας, συνιστά ένα απίθανα μισαλλόδοξο και αντιδραστικό κήρυγμα υπέρ των απανταχού φοβικών ακροδεξιών. Δεν πρόκειται τόσο για ταινία, όσο για κωμικό επιχείρημα που θα μπορούσε να προβάλει ο κρυφοφασίστας γείτονας για την ανάγκη να κλείσουν όλες οι χώρες τα σύνορα τους σε όλους αυτούς τους επικίνδυνους μελαμψούς που προφασίζονται δικαιολογίες για να μπουν στα «χωράφια» μας και να αλωνίσουν ανενόχλητοι.

Και, εντάξει, άντε να δεχόμασταν, μειδιώντας ειρωνικά, τις ιδεολογικές παρεκτροπές του φιλμ, αν τουλάχιστον πετύχαινε τον βασικό σκοπό κάθε περιπέτειας: να μας κόψει δηλαδή την ανάσα και να ευχαριστηθούμε θέαμα. Το ζήτημα είναι ότι, ειδικά σ’ αυτόν τον τομέα, είναι που αποτυγχάνει παταγωδώς. Άνευρο, βαρετό, απίστευτα φτωχό σε δράση, σχεδόν νυσταλέο, το «Καταδίωξη σε Δύο Ηπείρους» πατάει πάνω στο κλισέ concept «καλός άνθρωπος που κατηγορείται άδικα και πασχίζει να αποδείξει την αθωότητα του» για να αναλωθεί σε μια σειρά από προβλέψιμα και άνοστα κυνηγητά, χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον.

Η Γιόβοβιτς τρέχει από δω κι από εκεί, πάντα με το ίδιο χαμένο ύφος ζωγραφισμένο στο πανέμορφο πρόσωπό της, αδυνατώντας να πείσει έστω και για το πιο πρωτόλειο, κοινό συναίσθημα μιας τέτοιας κατάστασης, δηλαδή ότι φοβάται για τη ζωή της, κι ο Μπρόσναν, ως κακιασμένος, ψυχρός εκτελεστής, δείχνει να πλήττει τόσο πολύ που νομίζεις ότι ο λόγος που σκοτώνει με τέτοια άνεση ο χαρακτήρας του, είναι γιατί δεν βρίσκει τίποτα καλύτερο να κάνει για να περάσει η ώρα. Δεν υπάρχει η παραμικρή υποψία ψυχολογικής σκιαγράφησης του «κακού» (αλλά και οποιουδήποτε άλλου χαρακτήρα), καμιά πράξη δεν αιτιολογείται. Όλα κυλούν με τον ανάλγητο ντετερμινισμό των κλισέ για να καταλήξουν σ’ ένα φινάλε, σκέτη πρόκληση προς τη στοιχειώδη ευφυΐα.