Καζανόβα, Η Τελευταία Αγάπη

Dernier Amour

Βαρύγδουπη και ανούσια μεταφορά ενός μέρους της ζωής του Καζανόβα που ποντάρει στην εικόνα παρακμής του για χάρη μιας γυναίκας ευελπιστώντας σε μια πιο προοδευτική προσέγγιση.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Η ιδέα μιας ταινίας εποχής με θέμα τη ζωή του διάσημου γόη Καζανόβα, στο άκουσμα του οποίου όλες οι γυναίκες έπεφταν στα πόδια του, μοιάζει ανεπίκαιρη στα χρόνια μας. Το ίδιο όμως ισχύει και για την αντιστροφή της, καθώς σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του ίδιου, κάποτε βρέθηκε στη θέση να χάσει κάθε λογική για την καρδιά μιας πόρνης που δεν μπορούσε να έχει. Στη θεωρία ένα τέτοιο υλικό ίσως έμοιαζε επαναστατικό για έναν σκηνοθέτη, η μεταφορά του όμως από τον 72χρονο Μπενουά Ζακό γίνεται μέσα από ένα ενισχυμένο σύννεφο θλίψης και παρακμής και καταλήγει να είναι συντηρητικότερη από μια συμβατική βιογραφία.

Η «Τελευταία Αγάπη» επικαλείται την προσωπική του εξομολόγηση για έναν απαγορευμένο έρωτα και παρουσιάζε τον άλλοτε εραστή ως ένα αδύναμο αντικείμενο που δεν μπορεί να διαχειριστεί το ότι δεν μπορεί να κατακτήσει τη γυναίκα που θέλει. Η ιστορία αυτής της σχέσης έχει ως επίκεντρο τον ίδιο, βάζοντας τον καλό ηθοποιό Βενσάν Λιντόν σε έναν στερεότυπο ρόλο που δεν αντικατοπτρίζει κάποιου είδους αλλαγή στη δυναμική των φύλων αλλά περισσότερο θρηνεί τον ερχομό των γηρατειών και τη θύμηση των πάλαι ποτέ «ένδοξων» ημερών. Με τη θλίψη και έναν βαρύ ρυθμό να καθοδηγεί την ταινία ως το τέλος, παρακολουθούμε μια βασανιστική (για ήρωα και κοινό) αποδοχή της φθοράς του χρόνου και μια πολύ επιφανείακή προσπάθεια απόρριψης του μύθου του από τον ίδιο, ένα βεβιασμένο δίδαγμα που φωνάζει «μέχρι και ο Καζανόβας ερωτεύτηκε» στην απέλπιδα προσπάθειά του να μοιάζει μοντέρνο.