Κάθε Χίλια Χρόνια

Vision

Χαμένη στο χρόνο, στο λόγο και σε ένα κατά τ’ άλλα υπέροχο δάσος, η πρώτη διεθνής παραγωγή της γιαπωνέζας Ναόμι Καβάσε μοιάζει με αφελή καταγγελία της σύγχρονης ζωής.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Ένα μαγικό βότανο που βρίσκεται σε ένα ονειρεμένο δάσος τραβά την προσοχή μιας γαλλίδας δημοσιογράφου που μαζί με τη μεταφράστριά της συναντούν έναν απομονωμένο άνδρα και ζητούν βοήθεια. Οι δυο τους αναπτύσσουν σύντομα σχέση παρά το πέπλο μυστηρίου που καλύπτει τον άνδρα και τις προειδοποιήσεις μια τυφλής γυναίκας που παίζει το ρόλο της μάντισσας.

Εκεί ξεκινά ένα υπερβατικό ταξίδι στο δάσος και ξεκινά να διαλύεται κάθε συμπαγές κομμάτι αφήγησης που είδαμε ως τότε. Η περιπλάνηση στο δάσος αλλά και στο χρόνο αφήνει στην άκρη την αναζήτηση του βοτάνου και η Καβάσε ξεκινά ένα φιλοσοφικό ταξίδι για το νόημα της ζωής που κάπου χάνεται στη μετάφραση. Πομπώδεις και καταγγελτικές για τη σύγχρονη κοινωνία φράσεις, αναπάντητα ερωτήματα, υπέροχα μα ανεξήγητα πλάνα από στιγμές που μπορεί να έχουν συμβεί στο χθες, το σήμερα ή θα συμβούν στο μέλλον, αφήνουν μια μόνιμη αίσθηση απορίας, σαν ένα ελλειπτικό ταξίδι στον κύκλο της ζωής για το οποίο δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Οι, βραδυφλεγείς συνήθως, ταινίες της Καβάσε («Πληγωμένο Δάσος», «Ένα Βράδυ με Πανσέληνο», «Τυφλή Αγάπη») εμπνέονται συχνά από τη φύση και κατορθώνουν να περνούν ομαλά σε ένα μεταφυσικό πλαίσιο, όμως από την επιτηδευμένη ερμηνεία της Ζιλιέτ Μπινός ως την πλήρη παράδοση στο τοπίο εις βάρος της αφήγησης, το «Κάθε Χίλια Χρόνια» μοιάζει σαν ένα δοκίμιο κενό ιδεών, μια ψεύτικη εναλλακτική απόδραση από τη σύγχρονη ζωή που δεν έχει καμία στέρεα βάση.