Ιδρώτας

Sweat

Η δεύτερη ταινία του Μάγκνους Φον Χορν («Επέκεινα») είναι μια instagramικά όμορφη σπουδή χαρακτήρα για τις ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή των αλγορίθμων.

Συντάκτης: Θοδωρής Καραμανώλης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Σαν σημάδι των καιρών, πληθαίνουν οι ταινίες που επιτρέπουν μια ματιά στη ζωή πίσω από τις μικροσκοπικές κάμερες των κινητών τηλεφώνων. Το επικοινωνιακό ενδιαφέρον σε κάθε επίπεδο, μετατοπίζεται από την κυρίαρχη συνθήκη των social media στη μοναδιαία συνθήκη του influencer. Δεν πρωταγωνιστεί πια η δυναμική και η δυνατότητα του μέσου, αλλά ο άνθρωπος που ξέρει να το διαχειρίζεται. Στο σύνολο αυτών των ταινιών, o «Ιδρώτας» του Μάγκνους Φον Χορν, παραμένει η πιο σοβαρή και ολοκληρωμένη πρόταση.

Αν βρούμε μια αναλογία στο κινηματογραφικό γίγνεσθαι, η ηρωίδα του «Ιδρώτα» θα μπορούσε να είναι μια ανερχόμενη σταρ στην αυγή του star system. Ακριβώς τη στιγμή δηλαδή που το σινεμά είχε βρει τον τρόπο του κι έπρεπε να φτιάξει τους δικούς του ήρωες για να καθιερωθεί στη λαϊκή συνείδηση. Αν η ιστορία της Σύλβια δεν μοιάζει πρωτότυπη, είναι γιατί έχουν προηγηθεί αμέτρητες αντίστοιχες όπου ο κινηματογράφος αποφάσισε να στρέψει τους προβολείς στην καθημερινότητα των επιφανών ηρώων του, αποκαλύπτοντας τι κρύβεται πίσω από τη λαμπερή εικόνα του σταρ.

Αν μεταφράσουμε το παραπάνω, σε σύγχρονους όρους το instagram έχει το «προτέρημα» να είναι εξίσου κυρίαρχο και -κατά πολύ- πιο άμεσο και λαϊκό από τον κινηματογράφο του star system. Η διαδρομή που πρέπει να διανύσει το σενάριο από την πρώτη σκηνή (όπου η γυμνάστρια influencer δίνει μια αψεγάδιαστη performance) μέχρι την πολύ προσωπική της ζωή, είναι πολύ μικρή. Βοηθάει φυσικά η εντυπωσιακά αποστασιοποιημένη – αλλά και εξαιρετικά συγκεντρωμένη στα απαραίτητα – σκηνοθεσία του Φον Χορν, που λειτουργεί σε ιδανική αντίστιξη με την γεμάτη ενέργεια ερμηνεία της Μαγκνταλένα Κόλεσνικ. Το ίδιο και το προσεγμένο λουκ της ταινίας, με μια αρμοστά κι επιτηδευμένα όμορφη σκηνογραφία, που ισορροπεί μοναδικά τα πλέον θερμά και ψυχρά χρώματα. Η neon αντίθεση κόκκινου και λευκού στις περισσότερες σκηνές είναι ενδεικτική των προθέσεων.

Η Κόλεσνικ (πραγματικά, μια αποκάλυψη) είναι συνεχώς στη μέση μιας ψυχολογικής διελκυστίνδας. Από τη μία υπάρχουν οι πιστοί φανς και συνεργάτες και από την άλλη η φθορά της υπερέκθεσης και, πάνω απ' όλα, η σχέση με την οικογένειά της. Ήδη η επίσημη σύνοψη δίνει πολλά για το τι ακριβώς συμβαίνει με την όμορφη γυμνάστρια, αλλά καλό θα ήταν να βρεθεί κανείς στη μέση του τεντωμένου σχοινιού χωρίς να γνωρίζει περισσότερα για το πραγματικό πρόβλημά της… Που σε τελική ανάλυση δεν είναι καθόλου απλό, γιατί αν κάπου ορθά υπερθεματίζει η ταινία είναι οι ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή των αλγορίθμων. Απλοί μαθηματικοί τύποι και λογικές που μπορούν να φέρουν likes, αλλά δυστυχώς για την ηρωίδα του «Ιδρώτα» δεν μπορούν να αναπληρώσουν ό,τι χάνεται σε έναν συναισθηματικό ευνουχισμό. Η πραγματική αξία αυτής της εκπληκτικά κινηματογραφημένης σπουδής χαρακτήρα (που δυστυχώς στην πορεία προσπαθεί να γίνει και κάτι παραπάνω), βρίσκεται σε ένα βλέμμα που δραπετεύει από την καλλιγραφημένη εικόνα του, αναζητώντας αποδοχή και οικειότητα σε μια εποχή που κοιτάζει μόνο την εικόνα.