Η Μάχη της Επικράτησης

The Current War

Ένας αγώνας δρόμου για το μέλλον που περιγράφεται με ταχύτητα και μπόλικη βιρτουοζιτέ ως το φινάλε, αφήνοντας λαχανιασμένους τους ίδιους τους πρωταγωνιστές και την ανάπτυξη των χαρακτήρων τους.

Συντάκτης: Τάσος Μελεμενίδης

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Η εφεύρεση που άλλαξε τον κόσμο, καθώς σε αυτή στηρίχθηκε όλη η τεχνολογική ανάπτυξη που συνεχίζεται ως σήμερα, ήταν η αναγωγή του ηλεκτρισμού ως βασική πηγή ενέργειας. Τις απαρχές και την επιστημονική διαδικασία πίσω από αυτή τη μεγάλη στιγμή, δεν τις βλέπουμε ποτέ στην ταινία και ορθώς δεν τις βλέπουμε γιατί μπορούν να αναλυθούν πολύ καλύτερο σε ένα ντοκιμαντέρ. Το δραματικό υπόβαθρο υπάρχει πολύ πιο ξεκάθαρα σε αυτό που ακολούθησε, τη μετατροπή της εφεύρεσης σε προϊόν και τη μάχη που δόθηκε για το ποιος θα γίνει ο πρώτος και μεγαλύτερος έμπορος ηλεκτρικού ρεύματος, θεωρώντας πως ο νικητής της κούρσας θα έπαιρνε τον άτυπο τίτλο του «πατέρα» της εφεύρεσης.

Σε αυτή τη λογική η ταινία του Αλφόνσο Γκόμεζ-Ρεχόν (σκηνοθέτη του γλυκύτατου «Me and Earl and the Dying Girl») κινηματογραφεί έναν αγώνα δρόμου. Το κάνει σχεδόν επιθετικά, αυξάνοντας κατά πολύ την ταχύτητα της αφήγησης, δημιουργώντας έτσι τη ψευδαίσθηση του κατεπείγοντος για όλους, βρισκόμενη παράλληλα σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτόν του Τόμας Έντισον (ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς) και του Τζορτζ Γουέστινγκχαουζ (Μάικλ Σάνον, στιβαρός όπως πάντα), του εφευρέτη και του επιχειρηματία που αναγκάζονται να γνωρίσουν καλύτερα την ιδιότητα που δεν έχουν για να μπορέσουν πετύχουν.

Όσο συναρπαστική αν είναι σε στιγμές αυτή η μάχη, που καθορίζεται από αστάθμητους παράγοντες όπως γνωριμίες με πολιτικούς ή τραπεζίτες, η ταινία τρέχει και αφήνει πίσω της τους πρωταγωνιστές της. Οι 2 βασικοί ήρωες αντιδρούν πολλές φορές ως μικρά παιδιά, ενώ η παρουσία-μπαλαντέρ του Νίκολας Τέσλα εκθέτει και τον χαρακτήρα και όποιον τον επέλεξε στην ιστορία ως κάτι έξτρα που δεν χρειάζεται να αναπτυχθεί περαιτέρω. Συχνά γίνεται το λάθος του στερεότυπου, με τον Γουέστιγνκχαουζ να έχει το προσωπείο του «κακού», του ανθρώπου που έχει το κεφάλαιο, το οποίο μετρα περισσότερο από τη διάνοια – αυτήν που εκφράζει ο Έντισον. Η ξύλινη αυτή αντιπαραβολή δε δίνει ευκαιρίες για την ανάπτυξη των ρόλων, βασικών και συμπληρωματικών, και η μόνη στιγμή που οι ταχύτητες πέφτουν και η ταινία μοιάζει να υποκλίνεται στο μεγαλείο των πρωταγωνιστών είναι λίγο πριν το τέλος.

Για την ιστορία, η ταινία μαρτύρησε μέχρι να κυκλοφορήσει καθώς ήταν η τελευταία παραγωγή της Weinstein Company πριν ξεσπάσει το μεγάλο σκάνδαλο σεξουαλικών παρενοχλήσεων του Χάρβεϊ Γουάινστιν. Τίποτα που είχε την ταμπέλα της εταιρείας δε μπορούσε να κυκλοφορήσει τότε, ενώ ο Γκόμεζ-Ρεχόν είχε την ευκαιρία να ξαναμοντάρει το υλικό του με τον τρόπο που ήθελε αυτός, αν και η ματιά των παραγωγών φαίνεται ακόμη, καθώς προσπάθησαν να γυρίσουν μια ταινία που η μόνη της φιλοδοξία ήταν να βοηθούσε τους πρωταγωνιστές της να διεκδικήσουν κάποιο Όσκαρ λόγω των προσωπικοτήτων που υποδύονται.