Η Καλοσύνη των Ξένων

The Kindness of Strangers

Ιστορίες ανθρώπων στην σημερινή Νέα Υόρκη που αρχίζουν σιγά-σιγά να συγκλίνουν και τελικά να τέμνονται με κοινό παρονομαστή το αίτημα για ανθρώπινη καλοσύνη.

Συντάκτης: Ηλίας Δημόπουλος

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Για περίπου ολόκληρη την πρώτη ώρα η ταινία της Λόνε Σέρφιγκ («Μία Κάποια Εκπάιδευση») είναι το φιλμικό ανάλογο του να έχεις υψώσει τις εσωτερικές άκρες των φρυδιών σου σε έναν πετρωμένο μορφασμό συμπόνοιας. Σαν να παρακολουθούσες μια εκτυλισσόμενη κηδεία στην οποία δεν γνωρίζεις κανέναν ή να βλέπεις τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων όπου τα δεινά του μοντέρνου κόσμου αφήνουν μια διαρκή μελαγχολία. Μια ταινία που για να σε κερδίσει σε τραβάει απ’ τον γιακά να νοιαστείς, να κλάψεις. Αυτό βέβαια δεν μπορεί να αποκληθεί δραματουργία. Είναι περισσότερο ένα τεστ ευαισθησίας, που καλό θα είναι να το περάσεις, ειδάλλως δεν πιάνεσαι μάλλον για καλός άνθρωπος. Είναι όμως στην πραγματικότητα μια δοκιμή σινεφιλικής αντοχής.

Η λογική της Σέρφιγκ και του υποτυπώδους σεναρίου της είναι αυτή της συχνά προφερόμενης «καλής πρόθεσης». Όμως, όπως λέμε συχνά, η απαίτηση ενός έργου τέχνης δεν περιορίζεται στην εγκυρότητα της πρόθεσης. Απαραίτητο να υπάρχει, άλλωστε όπως λέει και ο Χοδορόφσκι οι ταινίες πρέπει να είναι θεραπευτικές, όμως μιας και (ακόμα) δεν υπάρχει κοινωνικό σινεμά που να ηρωοποιεί ανενδοίαστα παιδόφιλους και σωματεμπόρους, η καλή πρόθεση θεωρείται δεδομένη. Χρειάζεται μια βαθύτερη ματιά στην ανθρώπινη φύση, μια συμπαγέστερη δραματουργία γύρω από τις πορείες και τις διασυνδέσεις των ζωών, από την παραθετική, επιφανειακά περιγραφική και προκλητικά «συναισθηματική» παρουσίαση συμπαθών χαρακτήρων.

Στο σύνολο, υπό ακατάπαυστη υποδεικτική μουσική υπόκρουση και ελάχιστο εικαστικό ίχνος, υπάρχει ο επίκαιρος βάναυσος αστυνομικός που βιαιοπραγεί έναντι των πάντων (της γυναίκας του, των παιδιών του, του πατέρα του), που αρκεί για να κρατήσει τα μπόσικα μιας κάποιας σύγκρουσης. Άλλη δεν υπάρχει. Οι χαρακτήρες περιφέρονται, ολοκληρώνοντας κάποιον νοερό, στο μυαλό της Σέρφινγκ, κύκλο, που θα τους φέρει σε μια βολική ζευγαροποίηση ή, έστω, εκφορά που θα κερδίσει την ικανοποίηση του θεατή. Η οποία έρχεται απλά και μόνο γιατί επικρατεί σταδιακά μια λύση (αν και τα 112 λεπτά είναι ανηλεώς υπεράριθμα) και, κυριότερα, γιατί έχεις τον ανεκτίμητο Μπιλ Νάι, την έντιμη Έιντρια Ράιζμπορο και τον, δυστυχώς, χαμένο στο σημερινό χάος Τζέι Μπάρουσελ, που κάνουν το όλο εγχείρημα να μην είναι ένα άνευ παραμικρής γοητείας χάσιμο χρόνου.