Η Καινούργια Φιλενάδα
Μετά το θάνατο της καλύτερής της φίλης, η Κλαιρ πέφτει σε βαθιά κατάθλιψη, ώσπου μια καινούργια φιλενάδα, που κρατά ένα εντελώς ασυνήθιστο μυστικό, μπαίνει στη ζωή της. Η νέα αυτή σχέση την οδηγεί σε πολλές αναπάντεχες ανακαλύψεις που ενώ αρχικά την σοκάρουν, ταυτόχρονα της ανοίγουν νέους ορίζοντες και τελικά την οδηγούν στο να ξαναβρεί το κέφι της για ζωή μέσα από μια νέα μεταμορφωμένη προσωπικότητα.
Η όμορφη, πρόσχαρη, πολυαγαπημένη Λορά εξακολουθεί να στοιχειώνει ζωές ακόμα και μετά τον θάνατό της. Από τη μια του χήρου συζύγου της, Νταβίντ, που, αρεσκόμενος στο να ντύνεται κρυφά γυναίκα, αρχίζει να νιώθει σαν την εκλιπούσα, ενώ ισχυρίζεται πως την παρουσία της αισθάνεται έτσι και το νεογέννητο βρέφος τους.
Κι από την άλλη, της κολλητής της φίλης, Κλερ, που ενώ σοκάρεται αρχικά από την εικόνα του παρενδυτικού, αρχίζει βαθμιαία να προβάλλει πάνω του την εικόνα της νεκρής, έως και να τον… ποθεί! Στο μεταξύ, ο σύζυγος της Κλερ έχει αρχίσει να υποπτεύεται τις όλο και συχνότερες απουσίες της από το σπίτι…
Η σεξουαλική ταυτότητα επανέρχεται ως θεματική αιχμή του άνισου αλλά πάντα διορατικού Γάλλου δημιουργού Φρανσουά Οζόν («Sitcom», «Η πισίνα», «Νέα και όμορφη»), που πραγματεύεται εδώ τη ρευστότητά της, διασκευάζοντας ελεύθερα ένα σύντομο διήγημα της Ρουθ Ρέντελ.
Το ότι ανάλογα ρευστός, χαλαρός, αέρινος είναι και ο φακός του δεν συνεπάγεται, εν τούτοις, και μια απόλυτα επιτυχημένη ταινία. Καθότι μπορεί να σφιχταγκαλιάζει τα εγκλωβισμένα μέσα στους κατεστημένους κοινωνικούς ρόλους υποκείμενά του (συμβάλλει εδώ και η σωστά σταθμισμένη, χωρίς υπερβολές ερμηνεία του Ρομέν Ντιρίς), αλλά υστερεί στην (αλμοδοβαρική) τονική αρμονία ανάμεσα στην κομεντί της αναρχίας, το ερωτικό μελόδραμα και το χιτσκοκικό θρίλερ της διττότητας.





