Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ

Howards End

Μετά το «Δωμάτιο με Θέα» και το «Μορίς», ο Τζέιμς Άιβορι επισκέπτεται για τρίτη φορά τον κόσμο του Ε.Μ. Φόρστερ. Τρίτη και καλύτερη.

Συντάκτης: News Team

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Μετά το τέλος του 19ου αιώνα, η Αγγλία αποχαιρετά τη βικτοριανή της εποχή, όχι όμως και τους απαράβατους κοινωνικούς κανόνες που τη χαρακτηρίζουν, σχεδόν, μια χιλιετία. Κανόνες που βασίζονται στην παράδοση, την ιεραρχία και μια αυστηρή και άκαμπτη ηθική. Ο Τζέιμς Άιβορι, ο πλέον Βρετανός απ' όλους τους Αμερικανούς σκηνοθέτες, είναι ένας παθιασμένος ανατόμος αυτής της χαρακτηριστικής νοοτροπίας κοινωνίας, με την οποία καταπιάνεται σχεδόν σε όλες τις ταινίες του και περιγράφει με οξυδέρκεια και ευγένεια, αλλά χωρίς κανέναν οίκτο.

Οι Γουίλκοξ και οι Σλέγκελ είναι δυο οικογένειες διαφορετικής κοινωνικής τάξης, με εντελώς αντιδιαμετρικές απόψεις για τη ζωή. Η πρώτη τους συνάντηση δε θα έχει ευτυχές τέλος, αλλά το Χάουαρντς Εντ, η εξοχική κατοικία των Γουίλκοξ, θα τους ενώσει ξανά με τρόπο τραγικό. Στο ομώνυμο βιβλίο του Ε.Μ. Φόρστερ, το Χάουαρντς Εντ είναι το χέρι της μοίρας που κινεί τα συναισθήματα των ανθρώπων, που τους ενώνει και τους χωρίζει παρά τη θέλησή τους. Όλα τα σημαντικά γεγονότα συμβαίνουν εκεί, ενώ χωρίς οι ίδιοι οι ήρωες να το επιδιώκουν, περιστρέφουν τη ζωή τους γύρω του.

Το «Χάουαρντς Εντ» είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα του Φόρστερ, μια εκπληκτική περιγραφή της αγγλικής κοινωνίας στο τέλος του προηγούμενου αιώνα, αλλά και ένας εξαιρετικά λεπτός στοχασμός πάνω στο απρόβλεπτο της ζωής και την «αβάσταχτη ελαφρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης». Τι καλύτερο για τον Τζέιμς Άιβορι, ο οποίος νιώθει άνετα όσο κανένας άλλος μέσα στις σελίδες του Φόρστερ. Η μοναδική δυνατότητα με την οποία περιγράφει τον κοινωνικό περίγυρο και τοποθετεί τους ήρωές του μέσα σ' αυτόν, ζωντανεύει στο πανί μία ολόκληρη εποχή, όχι μόνο στο ντεκόρ και την επιφάνεια, αλλά, το πιο σημαντικό, στις πράξεις και την ψυχή των ανθρώπων.

Σκηνοθέτης των βλεμμάτων και των ασήμαντων λεπτομερειών, ο Άιβορι «υπακούει» και ακολουθεί διακριτικά το σενάριο της Ρουθ Πρόουερ Τζαμπβάλα διοχετεύοντας όλη την οπτική του δύναμη στα πρόσωπα του δράματος, στις εκφράσεις και τις κινήσεις τους, στις στιγμές που η δράση είναι ελάχιστη, αλλά η δύναμη των συναισθημάτων μεγάλη. Μια προσπάθεια που ξεκινά και στηρίζεται σε μία εξαιρετική διεύθυνση ηθοποιών, από τον Άντονι Χόπκινς που με μία εσωτερική και διακριτική ερμηνεία υποδύεται τον άκαμπτο και κυνικό Χένρι Γουίλκοξ, ως τη μεταμορφωμένη Έμα Τόμσον στο ρόλο της καλόκαρδης και συμβιβαστικής Μάργκαρετ Σλέγκελ. Ακόμα και η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ ή η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, σ' ένα μικρό ρόλο, είναι καταπληκτικές, δείχνοντας το μέγεθος της δουλειάς του Άιβορι, προσεγμένης ως την τελευταία, μικρή τεχνική λεπτομέρειά της.

Μια δουλειά που αποτελεί κορωνίδα της κινηματογραφικής καριέρας του Άιβορι, τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο για τα 45 χρόνια του Φεστιβάλ Καννών, συγκέντρωσε 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ και απέσπασε τα Σεναρίου, Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Α' Γυναικείου για την Τόμσον.