Ένας Φανταστικός Φίλος

Ιmaginary

Το λιγότερο που θα περίμενες, είναι μια ταινία που αξιοποιεί και «διασκευάζει» κινηματογραφικά τα γεννήματα της παιδικής φαντασίας, που στήνει βινιέτες τρόμου εμπνευσμένη από οικείους παιδικούς φόβους. Ε, ούτε αυτό δεν παίρνεις.

Συντάκτης: Γιάννης Βασιλείου

ΜΟΙΡΑΣΟΥ ΤΟ

Οι υπερήρωες σταμάτησαν να τροφοδοτούν τα multiplex με πολλά εισιτήρια, ο τρόμος όμως επιμένει, με την πιτσιρικαρία να τον προτιμά για την (μαζική) έξοδό της. Στο «Imaginary» η απειλή που φιλοδοξεί να προκαλέσει τσιρίδες στους νεαρούς θαμώνες των πολυκινηματογράφων ονομάζεται Τσόνσι. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό λούτρινο αρκουδάκι, το οποίο φαίνεται να χρησιμοποιεί ως μέσο μια δαιμονική οντότητα για να μεταπηδήσει στον δικό μας κόσμο. Μικρή σημασία έχει, οι δημιουργοί της ταινίας δεν δίνουν ιδιαίτερη σημασία στη μυθολογία της ταινίας, στην κατάρτιση των κανόνων λειτουργίας της απειλής. Δεν υπάρχει δραματουργικό έρμα, νιώθεις να υπάρχει ένας σεναριακός αυτοσχεδιασμός και ερασιτεχνισμός που θα έβρισκες δικαιολογημένο μόνο αν μιλούσαμε για μια παρεϊστικη DIY κατασκευή και όχι για μια στουντιακή ταινία μεγάλου μήκους.

Το βάρος ρίχνεται στα set-pieces τρόμου, τα οποία εξαντλούνται σε μια παρέλαση από jump-scares, κάποια δίχως έμπνευση, κάποια δίχως build-up, κάποια εκβιασμένα από το sound design, φέρνοντας την ταινία εγγύτερα στο φάσμα της ακούσιας αυτοπαρωδίας. Στην τρίτη πράξη έρχεται μια μικρή διατάραξη της γενικευμένης (δημιουργικής) ανίας – άλλο το βαρέθηκα γιατί δεν με ενδιαφέρει το θέμα, γιατί βρωμούν τα χνώτα της πρωταγωνίστριας κλπ. που πρόκειται για (σεβαστή, κατά τα άλλα) γνώμη, άλλο το βρήκα την ταινία ανιαρή κινηματογραφικά γιατί πχ. όλη η δράση είναι συγκεντρωμένη στο κέντρο του κάδρου, που συνιστά κριτική. Η διατάραξη αυτή φείλεται στη μετάβαση σε έναν φανταστικό κόσμο. Μια απόκοσμα φωτισμένη πόρτα, σχεδιασμένη με κιμωλία στον τοίχο, και ένας εξπρεσιονιστικός διάδρομος υπόσχονται ένα πιο ενδιαφέρον εικαστικά θέαμα, μα ο εξπρεσιονισμός δεν μπορεί να εξαντλείται στη σκηνογραφία, χρειάζεται και την ανάλογη πλανοθεσία, η οποία εδώ απουσιάζει, κάνοντας τα καλοσχεδιασμένα σκηνικά να μοιάζουν απλώς με το εσωτερικό ενός escape room τρόμου. Βάλτε να δείτε το παραπλήσιο «The Hole» του Τζο Ντάντε και κάντε τις συγκρίσεις – ακόμα κι αυτή η μέτρια δουλειά του σκηνοθέτη, φαντάζει αριστούργημα μπροστά σε τούτο εδώ.

Έστω κι έτσι, κάπως ψιλοχαίρεσαι γιατί βλέπεις επιτέλους μια προσπάθεια να ξεχωρίσει το φιλμ από τη συνήθη mutliplexάδικη φόρμα τρόμου, που έμοιαζε ήδη κουρασμένη από τα ‘00s, όταν μορφοποιήθηκε, κάπως εκτιμάς και τη στήριξη στις χειροποίητες κατασκευές, μα ως εκεί Σε τελική ανάλυση, πρόκειται για horror, όπου ο τρόμος πηγάζει από τη φαντασία των μικρών παιδιών. Το λιγότερο που θα περίμενες, είναι μια ταινία που αξιοποιεί και «διασκευάζει» κινηματογραφικά τα γεννήματα αυτής της φαντασίας, που στήνει βινιέτες τρόμου εμπνευσμένη από οικείους παιδικούς φόβους. Ε, ούτε αυτό δεν παίρνεις.