Από την άνοδο στην εξουσία του Ιωάννη Μεταξά, τον Μάιο του 1936, ως τη λήξη του εμφυλίου πολέμου και την αποκρουστική εικόνα της Μακρόνησου το 1952, ο βετεράνος κινηματογραφιστής Νίκος Καβουκίδης μάζεψε αμέτρητα επίκαιρα μιας κομβικής περιόδου στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και τα παρουσιάζει με μια βοηθητική αφήγηση που δεν δίνει απαραίτητα κάποιου είδους γραμμή αλλά χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για επεξήγηση.
Το γεγονός αυτό, μαζί με την αδιάψευστη αλήθεια των εικόνων, δίνει στην ταινία το ρόλο ενός καλού και ουδέτερου σχολείου, καθώς το πρόβλημα της περιόδου αυτής ως σήμερα είναι οι πολλαπλές αλήθειες, ανάλογα με τις καταβολές του καθενός. Η εκπαιδευτική χρησιμότητα των «Μνημών» είναι ικανή να σε κάνει να παραβλέψεις το γεγονός ότι μετά βίας θα τις χαρακτήριζε κάποιος κινηματογραφικό έργο (αφού και η επέμβαση στο μοντάζ είναι μικρή), όμως είναι ένα χρησιμότατο τεκμήριο, όχι τόσο για να διαλευκάνει και να ξεκαθαρίσει υποθέσεις αλλά για να θυμίσει πολλές, κυρίως δυσάρεστες, στιγμές, προσκαλώντας μας να τις δούμε πέρα από φανατισμούς και προκαταλήψεις.
