To αποτέλεσμα της γόνιμης μεταστροφής των τελευταίων ετών στο Χόλιγουντ μπορεί να έχει τα προβλήματά του σε οικονομικό επίπεδο, έχει όμως επιφέρει (επιτέλους) διαστρικούς ρόλους και άγρια οσκαρικά ντέρμπι. Ειδικά φέτος αυτό που συντελείται στον Α΄Γυναικείο είναι κάτι το ασύλληπτο με -τουλάχιστον- 10 ηθοποιούς να σκοτώνονται για μια θέση στην οσκαρική πεντάδα.
Υπό το πρίσμα αυτό η συγκέντρωση που πέτυχε το Hollywood Reporter ίσως δεν πιάνει τα φαβορί. Η Ζεντάγια δεν θα περάσει ούτε απ' έξω, η Σουίντον δύσκολα θα χωρέσει, ακόμα και η Τζολί δεν συγκαταλέγεται στις «δεδομένες» της πεντάδας. Αντίθετα η Μάικι Μάντισον φαίνεται να έχει καπαρώσει θέση, η Ντέμι Μουρ είναι έτοιμη να πλασαριστεί και η Ζόι Σαλντάνα θα βρεθεί λογικά στον Β' Γυναικείο.
Ωστόσο, και έτσι, η συνάντηση είναι εντυπωσιακή. Όχι ανάλογα στην καθαυτή συζήτηση, όπου το χιούμορ σχεδόν απουσιάζει, η σοβαροφάνεια (Σαλντάνα) πλεονάζει, και η ακατάσχετη «επικοινωνιακή» αλληλοϋποστήριξη έχει τα ηνία, όσο στις παρουσίες. Η Αντζελίνα Τζολί, θεϊκή μεταξύ θνητών, έχει μια ολύμπια ηρεμία και μια γλυκύτητα που την κάνει αγνώριστη (και ακόμα πιο όμορφη) τα τελευταία χρόνια. Η Τίλντα Σουίντον ηγείται με κύρος και χιούμορ (και ενδυματολογική αποθέωση) της παρέας. Η Ζόι Σαλντάνα, τα λέγαμε και χθες, είναι στην «Σάλι Φιλντ» στιγμή της και αποπνέει μια γενική «σοβαρότητα» (+ διαρκείς επευφημίες στον Οντιάρ). Η Ζεντάγια είναι ένα κοριτσάκι που μυστηριωδώς (λέγε με Instagram) βρέθηκε στα βαρέα βάρη και κάνει γυμνασιακές πλάκες συνεχώς – και είναι συμπαθής – η Μάντισον τα βγάζει πέρα με τις συμπονετικές λέαινες και η Ντέμι Μουρ, μητρική και γλυκύτατη επίσης σε όλη τη διάρκεια, δείχνει ευτυχής που επιτέλους (και δίκαια, παρά την ταινία που υπηρετεί) αναγνωρίζεται.
Παραδόξως δεν λένε όλες τους και πολλά ενδιαφέροντα, τουλάχιστον για αυτόν τον θεατή, μιλούν όμως αρκετά για την διαδικασία, για την τεχνική και την ψυχολογία προσέγγισης των ρόλων τους, χωρίς να λείπουν ενδιαφέρουσες στίξεις κατά βάση προερχόμενες από Σουίντον και Τζολί – η οποια κατέχει και μια ειδική θέση στην ομήγυρη και ως σκηνοθέτιδα.
Η Σουίντον «παραπονιέται» πεντάγλυκα για την ταχύτητα του Αλμοδόβαρ στο γύρισμα, η Σαλντάνα αναλύει τη…Νέα Υόρκη στην χορευτική κινησιολογία της, η Τζολί προτρέπει να βρουν όλες την απελευθερωτική…σοπράνο μέσα τους, η Ζεντάγια ζητά συμβουλές και τιμά Λούκα και Ντενί (και κάνει πλάκες), η Μουρ βρίσκει την αποδόμηση της Ντίβας (συγγενικά, κάπως, με την Τζολί) και η Μάντισον φέρνει τον indie αέρα των γυρισμάτων του Μπέικερ. Αυτά και πολλά-πολλά ακόμα σε ένα θεσμό που δίνει τον λόγο στους καλλιτέχνες και αυτό αρκεί.
Η συζήτηση εδώ:
