Σημειολογικά δουλεμένη και πένθιμη σε ατμόσφαιρα, η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Άντζελας Ισμαήλου μετά το ντοκιμαντέρ «Μεγάλοι σκηνοθέτες» θέλει την ίδια ως αυτοεξορισμένη στην Πάτμο πρώην σοπράνο που βλέπει τη μοναχική της ζωή να δοκιμάζεται από τη γνωριμία της με δύο διαφορετικούς άντρες, έναν προτεστάντη ιερέα κι έναν Ισπανό ταυρομάχο.
Ο πρώτος αναζητά στη Μονή χειρόγραφα της Αποκάλυψης του Ιωάννη, ο δεύτερος στοιχεία της μητέρας του που δε γνώρισε ποτέ. Η δε γυναίκα-αίνιγμα, μέσα στην αυτοεπιβεβλημένη σιωπή της, κάθαρση από τις πληγές μιας συμβιβασμένης πιθανότατα ζωής.
Το τρίγωνο που βαθμιαία θα σχηματίσουν ταυτίζει και τους τρεις ως «καλλιτέχνες» –του πνεύματος ο ένας, του σώματος ο άλλος, της (εκλιπούσης) φωνής εκείνη – που ιχνηλατούν την καταγωγή τους. Μια πορεία αυτοσυνειδητοποίησης που επιτάσσεται θαρρείς από το μεγαλειώδες χειμωνιάτικο τοπίο του νησιού (και υποβάλλεται δημιουργικά από τη διεύθυνση φωτογραφίας του Σίμου Σαρκετζή και τη μουσική του Γιαν Κάζμαρεκ), τελείται βαριά και ενίοτε με υπερίσχυση του (επεξηγηματικού) λόγου πάνω στην εικόνα, όμως απορροφά τον πρόθυμο να αφεθεί στους ιδιαίτερους ρυθμούς της θεατή.
