Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν («Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο») συνεχίζει στον δρόμο των οικογενειακών δραμάτων που ψηλαφούν τα όρια της ηθικής, πάντα με ταξικό πρόσημο και με φόντο τη Μασσαλία που ξέρει και αγαπά. Βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας για την Αριάν Ασκαρίντ.
Υψηλό concept και στιλιστική καλλιγραφία, που κινείται με τις μεθόδους μιας παραβολής στο περιβάλλον μιας αλληγορίας. Ακόμα και το κοινό που θα υποκλιθεί στην μηδενιστική της αυταρέσκεια, πιθανόν χαρίζοντάς της μια μελλοντική cult ταυτότητα, δύσκολα θα πείσει τους υπόλοιπους ότι είχε περισσότερα να πει από ένα καλό (όχι αριστουργηματικό) επεισόδιο της κλασικής «Ζώνης του Λυκόφωτος».
Μπέργκμαν που υπολείπεται των, σχεδόν συστηματικών, αριστουργημάτων του, όμως και Μπέργκμαν που με την συνδρομή μιας ασύλληπτης Λιβ Ούλμαν σχηματίζει μια ακόμα συνθλιπτική παρουσίαση της ψυχικής αγωνίας σ’ ένα συναρπαστικό, ελαττωματικό, opus.
Εισπρακτική επιτυχία στην Ισπανία πάνω σε μία φάρσα με κερδισμένο λαχείο, με λίγες κωμικές εκλάμψεις και υπερβολική προσήλωση στις συμπτώσεις και τα ηθικά διδάγματα.
Αφηγηματικά δαιδαλώδες δράμα πάνω στην σχέση πατέρα-κόρης, την οικογένεια, τα ένοχα μυστικά και την διαφεύγουσα αλήθεια, από έναν δημιουργό που έχτισε μια εκλεκτή φήμη σε ένα ιδιαίτερο στιλ εγκεφαλικού σινεμά.
