Στην καινούργια ταινία του σκηνοθέτη που προηγουμένως μας έδωσε το «Wasted Youth» και το «Suntan» το καθαρόαιμο πάθος και ο νεανικός αυθορμητισμός συγκρούονται με τις δυνάμεις της αναγκαστικής ενηλικίωσης και της συνήθειας σε μια πολύβουη σημερινή Αθήνα που δυσκολεύεται να διαλέξει στρατόπεδο ανάμεσα στην καρδιά και τη λογική.
Με το γκάζι σανιδωμένο στο δρόμο μιας υπερβολής που στέλνει πλέον αμάξια στο διάστημα, το 9ο μέρος των «Μαχητών των Δρόμων» οδηγεί τους ορκισμένους φίλους της σειράς στη στρατόσφαιρα. Επειδή μπορεί.
Μακροσκελές και αυτοσχεδιαστικό όπως οι περισσότερες ταινίες που σκηνοθετεί ο Άπατοου, με τις αρετές των διαλόγων του να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους μαζί με τις συμβατικές λύσεις που συνήθως προτείνει για τα προβλήματα των ηρώων του.
Η Πόπη, ο Κλωνάρης και οι υπόλοιποι «Ευχούληδες» επιστρέφουν στη διαπασών με ένα μουσικό, πολύχρωμο υπερθέαμα αυστηρώς για ανηλίκους.
Υπόδειγμα ουσιώδους μεταφοράς κλασικού τίτλου που κατορθώνει να είναι από την αρχή ως το τέλος ένα σφιχτοδεμένο ψυχολογικό θρίλερ και παράλληλα να ενσωματώνει το εύρημα του αόρατου στα σκοτεινά μυστικά τοξικών σχέσεων.
