Μια γυναίκα από την Κολομβία εργάζεται ως υπηρέτρια σε ένα ζάμπλουτο σπίτι στην Ισπανία, λόγω οικογενειακής οικονομικής ανάγκης. Σχεδόν πάντοτε στωική και σιωπηλή απεργάζεται την μικρή της εκδίκηση απέναντι σε αυτούς που της συμπεριφέρονται τόσο υποτιμητικά. Μικρό κι ανώδυνο ταξικό revenge story, συστηματικά καλοφτιαγμένο και σερβιρισμένο από τον Στίβεν Σόντερμπεργκ που συνέβαλε στην χρηματοδότησή του
Επαγγελματικά εκτελεσμένη «καταστροφή», με μια σκηνή που ξεχωρίζει και καθηλώνει, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει το βιωμένο δράμα από το οποίο γεννάται το τεχνητο.
Η horror τριλογία του Τάι Γουέστ ολοκληρώνεται με το «Maxxxine», έναν φόρο τιμής στο τρόμο-σινεμά των ‘80s και την εποχή της βιντεοκασέτας, το ιδανικό κλείσιμο μιας σειράς ταινιών που κανείς μας δεν ήξερε ότι χρειαζόταν.
Παράλληλες ιστορίες τοποθετημένες στην διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου στοιχειοθετούν την έναρξη της τετραλογίας του Κέβιν Κόστνερ, του μακράν πιο φιλόδοξου κινηματογραφικού γουέστερν που συνελήφθη ποτέ στη χώρα που το γέννησε. Οι λάτρεις δεν θα απογοητευθούν, οι περιστασιακοί δεν θα ακουμπήσουν και το (διαστάσεων τετραλογίας) κρίμα είναι πως οι φαινομενικές δομικές αδυναμίες του σχεδίου θα δικαιολογήσουν τους δεύτερους.
Εξαίρετη ανασύσταση εποχής και δύο ερμηνείες που αφήνουν με το στόμα ανοιχτό ακόμα και τον ίδιο τον σκηνοθέτη Tζεφ Νίκολς, ο οποίος θαμπώνεται και μετατρέπει την πραγματεία του σε actors showcase.
