Ο κόκορας Ρόκι και η κότα Ντι έχουν γίνει πρόσφατα γονείς δυο χρυσαφένιων αβγών, της Λούσι και του Μαξ. Όταν τα αβγά πέσουν στα χέρια μιας αδίστακτης κλέφτρας, ο Ρόκι και η Ντι θα κάνουν ό,τι περνάει από τις…φτερούγες τους, προκειμένου να σώσουν τα παιδιά τους, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να τα βάλουν με τον βασιλιά της ζούγκλας!
Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
Άξια προσθήκη στο franchise, γεμάτη ευρήματα, ολίγη από μητρική αγωνία και διάθεση πλησιέστερη στον straightforward τρομο της πρώτης ταινίας, παρά στον μηδενισμό της οκάς του προ δεκαετίας ριμέικ. Πολύ ευχάριστη έκπληξη για τους φίλους του είδους και μάννα εξ ουρανού για τα multiplex – σχεδόν σε προκαλεί να τη δεις σε γεμάτη αίθουσα.
Η Γαλλία επιστρέφει μετά από πολλά χρόνια σε μια απ’ ευθείας διασκευή του κλασικού μυθιστορήματος του Αλεξάνδρου Δουμά. Χωρισμένο σε δύο μέρη και πάσχον από τις κλασικές ασθένειες του σύγχρονου σινεμά «μεγάλου κοινού», περισώζεται, μόλις, από την παρουσία μιας στέρεης διανομής και ειδικά του κλασάτου Βενσάν Κασέλ και της φτιαγμένης για τον ρόλο, Εύα Γκριν.
Ένας νεαρός μουσικός πηγαίνει να σπουδάσει στο φημισμένο ωδείο «Mozart» στις αυστριακές Άλπεις. Εκεί όμως καραδοκεί μια μαγική πύλη στο σύμπαν του «Μαγικού Αυλού», της διάσημης όπερας του Μότσαρτ, μαζί με μια περιπέτεια απρόσμενων συνεπειών. Ο μέγας Αυστριακός μουσουργός προστατεύει ένα έντιμο θέαμα όπου «Ο Πυρετός της Δόξας» συναντά τα Χάρι Πότερ, με παραγωγό τον Ρόλαντ Έμεριχ («Ημέρα Ανεξαρτησίας», «Μετά την Επόμενη Μέρα») για μια παρτιτούρα εμπορικότητας.
