Η Καλόγρια ΙΙ
Το sequel της «Καλόγριας» έχει «δυο τρομάρες», για εκείνους που τις αναζητούν, αλλά δεν το λες ακριβώς και «μια χαρά».
Το sequel της «Καλόγριας» έχει «δυο τρομάρες», για εκείνους που τις αναζητούν, αλλά δεν το λες ακριβώς και «μια χαρά».
Τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάστηκαν τα animation που επιλέγουν να αφηγηθούν ιστορίες υπερηρωικής δράσης, σε μια προσπάθεια να προσελκύσουν μερίδα του κοινού που συρρέει στις πολυδάπανες υπερπαραγωγές του είδους.
Όπως κάθε καινούργια ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν χαιρετίζεται ως κινηματογραφικό γεγονός, αναμένεται με ανυπομονησία και εξαργυρώνεται σε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, έτσι και το «Οπενχάιμερ» δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως κατά πόσο πίσω από την δικαιολογημένη προσμονή, τον σταθερό θαυμασμό για το όνομα του σκηνοθέτη και την υπόσχεση ενός νέου φιλμικού κατορθώματος κρύβεται μια αληθινά σπουδαία ταινία;
H Eύα Νάθενα ξαναδιαβάζει το βιβλίο του Παπαδιαμάντη ως ιστορία φαντασμάτων και παραδίδει μια ταινία με συγκεκριμένο και συγκροτημένο σκηνοθετικό όραμα.
Ένας άνδρας αποφυλακίζεται και επιστρέφει στο πατρικό του. Μια γυναίκα με την μικρή της κόρη πέφτει θύμα βιασμού. Οι δύο τους όμως είναι ενωμένοι με το νήμα της Μοίρας, το παρελθόν δεν έχει κλείσει ακόμα τους λογαριασμούς του. Indie αισθητική μιας εντιμότητας, που δυστυχώς συνιστά μια χαμένη ευκαιρία.