Παρά τις παράφωνες weird πινελιές, το «Arcadia» του Γιώργου Ζώη είναι μια απρόσμενα συναισθηματική δημιουργία, στοιχειωμένη από τα νοτισμένα, περιεκτικά βλέμματα της Αγγελικής Παπούλια και του Βαγγέλη Μουρίκη, με στιγμές γνήσιας τρυφερότητας αλλά κι ατόφιας ελληνικότητας.
Με χαριτωμένο ελληνικό τίτλο που σχεδόν ακυρώνει την προηγούμενη ταινία, το φιλμ προσφέρει τα στοιχειώδη στους φίλους της crime μυθοπλασίας και της δράσης, επικαλούμενο κορυφές που αδυνατεί να προσεγγίσει.
Με δεδομένο ότι πρόκειται για πολυετές passion project, θα περίμενες ο Έγκερς να έχει κάτι δικό του να καταθέσει στον γνώριμο μύθο, ωστόσο η υποβλητική ατμόσφαιρα, η ερεβώδης φωτογραφία και η ψυχαναγκαστικά λεπτομερής ανασύσταση της εποχής αποζημιώνουν με το παραπάνω. Μην διαβάσετε τίποτα για την εμφάνιση του Μπιλ Σκάρσγκαρντ πριν δείτε την ταινία.
Σαδομαζοχισμός, παιχνίδια εξουσίας, επικίνδυνες σχέσεις, μια θαρραλέα Νικόλ Κίντμαν, ένας μαγνητικός και σέξι Χάρις Ντίκινσον και ένα ερωτικό θρίλερ που ξεκινά ερεθιστικό και πολλά υποσχόμενο, όμως σταδιακά καθιστά όλο και πιο δύσκολο το να το πάρει κάποιος στα σοβαρά.
Ατυχές πάντρεμα υλικού και φόρμας, με τις παρτιτούρες του Χάουαρντ Σορ που χρησιμοποιούνται να παραπέμπουν σε μια Μέση Γη εγγύτερη στο πνεύμα του Τόλκιν – και μυριάδες φορές προτιμότερη.
