Αν και δεν δικαιολογεί πλήρως τη μεγάλη του διάρκεια και δεν ολοκληρώνει ποτέ το (διακριτικό) φλερτ του με τον υπαρξισμό, το τέταρτο κεφάλαιο της κινηματογραφικής σειράς ολοκληρώνει τον μύθο του Τζον Γουίκ με ένα ευρηματικό τελευταίο μέρος, απαρτιζόμενο από τρεις σεκάνς ανθολογίας στη σειρά και υπενθυμίζοντας τις αρετές της χορογράφησης της δρασης εντός του κάδρου σε ένα είδος σινεμά που μοιάζει να έχει βρει μόνιμο (και εύκολο) καταφύγιο στη χορογραφία του…μοντάζ.
Mε το «After» να χάνει το κοινό του, οι άνθρωποι πίσω από αυτό επιχειρούν να συστήσουν ένα νέο νεανικό κινηματογραφικό άρλεκιν.
Μια εγκυμονούσα νοικοκυρά στην Αμερική των ‘60s θα θελήσει να διακόψει την κύηση, εξαιτίας ενός προβλήματος υγείας που θα θέσει σε άμεσο κίνδυνο την ίδια της τη ζωή. Δίχως πρόσβαση σε ένα ασφαλές, νοσοκομειακό περιβάλλον που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον τερματισμό μιας εγκυμοσύνης ως παράνομη, εκείνη θα αναζητήσει βοήθεια αλλού.
Έπειτα από έναν σοβαρό τραυματισμό που έχει πάνω στη σκηνή, μια μπαλαρίνα θα βρεθεί να επαναπροσδιορίζει την ζωή της, μπροστά στην μεγάλη πιθανότητα να μη μπορέσει να χορέψει ποτέ ξανά.
O Ολιβιέ Νταάν βιογραφεί την ζωή μιας ιερής προσωπικότητας της Γαλλίας και της Ευρώπης, την Σιμόν Βέιλ. Πλουσιοπάροχη παραγωγή, που θα βρει το κοινό της, και σχεδόν πλήρης καταποντισμός στον βωμό του εντυπωσιασμού.
