Κατά την διάρκεια του Β’ ΠΠ, στο Ανατολικό Μέτωπο, μια διμοιρία Ούγγρων στέλνεται στην Σοβιετική Ένωση να ξετρυπώσει αντιστασιακούς. Υποσχόμενο arthouse ντεμπούτο, που συμβάλλει στην αναγεννημένη εικόνα του νέου Ουγγρικού κινηματογράφου και διαδέχεται ελπιδοφόρα (και βλοσυρά) την ιστορική κεντροευρωπαϊκή γενιά του ’60 και του ’70.
Στην έρημη γη μιας γωνιάς του σημερινού Ιράν, μια ομάδα ανθρώπων αντιμετωπίζει επαγγελματικό αδιέξοδο που συνεπάγεται μετακίνηση και νέα αβεβαιότητα. Στιλιζαρισμένο δράμα πολλών αρετών και συνταρακτικού φινάλε, που θα ενθουσιάσει τους θαυμαστές του κινηματογράφου του Μπέλα Ταρ. Αλλά όχι μόνο.
Έξι χρόνια μετά τον εξαιρετικό «Πατέρα» και με αφορμή τη σιωπηρό ρατσισμό της Δυτικής μπουρζουαζίας, ο Κοσοβάρος Βισάρ Μορίνα υιοθετεί τη ματιά του «Ξένου» και σκηνοθετεί ένα στυλιζαρισμένο ψυχόδραμα για την παράνοια που ελλοχεύει στα οξύμωρα της ανδρικής φύσης.
Ήταν κάποτε μια χώρα… Το καθόλου ηρωικό και πλέον πένθιμο κεφάλαιο της εμφύλιας σύρραξης στην Γιουγκοσλαβία της δεκαετίας του '90. Μια ιστορία που εκτυλίσσεται τον μαύρο Ιούλιο του 1995, όταν και συνέβη αυτό που έμεινε στην ιστορία σαν «η σφαγή της Σρεμπρένιτσα». Δύναται να εγείρει πλήθος συζητήσεων, όμως η συνταρακτική ταινία παραμένει.
Ο Ετιέν, ένας συχνά εκτός δουλειάς ηθοποιός, δουλεύει ως υπεύθυνος ενός θεατρικού εργαστηρίου σε μια φυλακή, όπου μαζεύει έναν ασυνήθιστο θίασο από κρατούμενους για να ανεβάσουν το διάσημο έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, Περιμένοντας τον Γκοντό. Όταν του επιτραπεί να πάρει την ομάδα των κρατούμενων σε περιοδεία του έργου σε κανονικά θέατρα έξω από τη φυλακή, ο Ετιέν επιτέλους αισθάνεται ότι αυτή μπορεί να είναι η μεγάλη του ευκαιρία να πραγματοποιήσει το όνειρο του στη σκηνή και στη ζωή.
