Ο Μάικ Λι αποφασίζει να παίξει ανοιχτά στην έδρα του Κεν Λόουτς, παραδίδοντας ένα ατόφιο δείγμα ακέραιου ιδεολογικού σινεμά που όσο χαράζει παραλλήλους με το βρετανικό σήμερα άλλο τόσο αδιαφορεί για τις μοντέρνες παραμέτρους του εμπορικού σινεμά.
Ο Ράμι Μάλεκ αγγίζει το τέλειο στο ρόλο του Φρέντι Μέρκιουρι, σε μία βιογραφία που πέραν από την ομολογουμένως εντυπωσιακή οπτικοακουστική αναβίωση του μεγαλείου των Queen, δεν ηλεκτρίζει το ίδιο με την απίθανη ερμηνεία του αιγυπτιακής καταγωγής Αμερικανού ηθοποιού.
Αναχρονιστική και υπέρ του δέοντος μιλιταριστική περιπέτεια που θυμάται ψυχροπολεμικά αφηγηματικά κλισέ, προσπαθώντας να τα δέσει ανεπιτυχώς με σύγχρονη δράση.
Ανάμεσα σε μαύρη αντανάκλαση τραγουδιού του Μπρους Σπρίνγκστιν, πονετικού ιστγουντικού δοκιμίου πάνω στη συνέπεια της βίας και δηκτικής καταγγελίας ενός Σπάικ Λι, να ένα φιλμ δυναμικής φτιαξιάς κι επιδέξιου τόνου που, δυστυχώς, κατρακυλά σε μια τρίτη πράξη που το κάνει σημαντική χαμένη ευκαιρία.
Πλοκή μυστηρίου και άφθονων ανατροπών, σκηνοθετική επιδειξιομανία, δυόμισι (υπερβολικές) ώρες διάρκεια, πολυχρησιμοποιημένα αφηγηματικά τεχνάσματα και γραφικοί ταραντινικοί απόηχοι σε ένα υπερφίαλο νεονουάρ που αποδεικνύεται λιγότερο έξυπνο και διασκεδαστικό απ’ όσο καμώνεται πως είναι.
