Μια ωραία αρχική ‘80ς αναβίωση-σύλληψη της ταινίας του 2013, γέννησε μια μέτρια παραγωγή αλλά και την προβληματική ιδέα ενός franchise προορισμένου για την αγορά της Άπω Ανατολής – που η πρώτη ταινία είχε κατακτήσει. Πέρυσι η ιστορία χαντακώθηκε μ’ ένα σίκουελ απύθμενης αντικινηματογραφικότητας και καταφέρνει τώρα μια κάποια ρεβάνς απομακρυνόμενη από το concept αλλά και αφήνοντας ολοφάνερα τον Σταλόνε να δώσει ειρμό στην πάμφθηνη παραγωγή.
Μια παλιά μηχανή Polaroid απειλεί θανάσιμα όποιον απαθανατίζει, σε ένα συνονθύλευμα ιδεών από δημοφιλείς ταινίες τρόμου το οποίο αδυνατεί να διαχειριστεί προς όφελός του ακόμα και το αβανταδόρικα ρετρό στοιχείο της υπόθεσης.
Επιστροφή στο παρελθόν και διαβατήριο για το μέλλον του Λικ Μπεσόν, η «Άννα» έχει ως βάση την αγαπημένη του «Νικίτα», μα με σπιρτόζικη δράση, παιχνιδιάρικη αφήγηση και χιούμορ που βοηθούν ώστε να μη δούμε ένα βαρετό αναμάσημα.
Συνέχεια της μεγάλης επιτυχίας του 2014, με χιούμορ που θεωρητικά επιτίθεται στην πολιτική ορθότητα, στην πράξη όμως δεν έχει καμία δύναμη και σπιρτάδα για να επιτεθεί σε οτιδήποτε.
Η «Κούκλα» που κατατρόμαξε την πιτσιρικαρία στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 επαναλανσάρεται με ολοκαίνουργιο ντιζάιν ως ένα παιχνίδι τεχνητής νοημοσύνης που μαθαίνει να μακελεύει, σε μία προσπάθεια να συνδυάσει μια πιο επίκαιρη απειλή με τη δεδομένη «ανάγκη» της κινηματογραφικής αγοράς για νοσταλγία.
