Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Δημήτρη Νάκου είναι μία ωμή καταγραφή της έμφυτης και ενστικτωδούς ανάγκης του ανθρώπου για συγκάλυψη και αποποίηση της ευθύνης. Ένα ακόμη σκοτεινό πορτρέτο της ελληνικής περιφέρειας, με ήρωες τόσο ακατέργαστους που μοιάζουν σκληρά ρεαλιστικοί. Παγκόσμια πρεμιέρα στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Ενδιαφέρουσα πλην αναποφάσιστη κινηματογραφική πρόταση, που «γεμίζει» εξωκινηματογραφικά από την περσόνα και τις εμπειρίες της πρωταγωνίστριάς της.
Ασταμάτητα γυρίζει περιπέτειες εσχάτως ο Μάρτιν Κάμπελ, δυστυχώς χωρίς τη σιγουριά και την επιμέλεια παλιότερων στιγμών της φιλμογραφίας του.
H ηρωική στόφα του Άντονι ΜακΚι, το κύρος και το δραματικό εκτόπισμα του Χάρισον Φορντ σώζουν (μερικώς) τη μέρα, αλλά υποψιαζόμαστε ότι στο τέλος της ταινίας πολλοί θεατές θα ψάχνουν στο κάτω μέρος της οθόνης του σινεμά για να εντοπίσουν το κουμπί που γράφει «skip credits».
Kαταπληκτική ερμηνεία συνόλου, ξεσηκωτικό στα μουσικά του μέρη, πιθανότατα και οσκαρικό. Πρόκειται για εκείνο το crowdpleaser που, αν και σπάνια προσεγγίζει τη σπουδαιότητα, θα θέλαμε να βλέπουμε συχνότερα στη μεγάλη οθόνη. Κι αν εργάζονταν δέκα Τζέιμς Μάνγκολντ παραπάνω στο σημερινό στουντιακό σύστημα, θα το παίρναμε.
