Τουλάχιστον είναι σινεμά και όχι «θεματικό πάρκο», όπως έλεγε κι ο Σκορσέζε, καθώς υπάρχει από πίσω ένας σκηνοθέτης με αίσθηση του ρυθμού και του τόνου. Από εκεί και πέρα κρατά 161 λεπτά και του φαίνεται και, πιθανότατα, όσοι φαν προσεγγίζουν το MCU με τη λογική (κινηματογραφικής) σειράς, θα λογαριάσουν αυτό το «επεισόδιο» για filler.
Ερευνώντας το μυστηριώδη θάνατο ενός απόστρατου αξιωματικού, δύο βετεράνοι του Α’ Παγκοσμίου και το πιο όμορφο κορίτσι του κόσμου παρασύρονται σε μια συνομωσία πανεθνικού βεληνεκούς που απειλεί να ανατρέψει τις πολιτικές ισορροπίες στις Η.Π.Α.
Το αγαπητικό πορτρέτο μιας γενιάς που ζει για να δουλεύει, στο όνομα των «καλύτερων ημερών» που κάποτε της υποσχέθηκαν, σε μια γλυκόπικρη κινηματογραφική διαδρομή σπαρταριστών στιγμιοτύπων και συγκινητικών στάσεων. Το «Εκεί που Ζούμε» είναι αυτή η καλοστημένη αφηγηματική ταινία με αρχή, μέση και τέλος, που τόσο πολύ λείπει από την εγχώρια κινηματογραφική παραγωγή.
Αν κάθε μήνα έβγαιναν στις αίθουσες 2-3 crowdpleasers σαν αυτό, θα ήμασταν κάτι παραπάνω από ευχαριστημένοι. Χωρίς να προδίδει τη συνταγή και το πνεύμα του whodunit ή να νιώθει ότι είναι «μεγαλύτερος» από αυτό -εσένα κοιτάζουμε, Κένεθ Μπράνα- ο Τομ Τζορτζ υπογράφει ένα άκρως διασκεδαστικό δειγμα του είδους, ικανό να τέρψει τους παραδοσιακούς φαν, αλλά και να προσελκύσει νέους.
Ουδεμία σχέση σε ποιότητα, σασπένς και τρομάρες με την ομώνυμη ταινία της Καρίν Κουσάμα. Ετούτη εδώ η «Πρόσκληση» επιχειρεί μια παιδιάστικη κι απλουστευτική ρεβιζιονιστική προσέγγιση του βαμπιρικού μύθου και καταλήγει να μην πληρoί ούτε τα στοιχειώδη για όποιον νεαρό θαμώνα των multiplex έχει δει τουλάχιστον πέντε mainstream ταινίες τρόμου στη ζωή του.
