Η τελευταία ταινία του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και παραγωγού Βασίλη Μαζωμένου μοιάζει με ένα, αφενός μεν εκφραστικό, αφετέρου δε μεγαλεπήβολο εγχείρημα ευαισθητοποίησης απέναντι στη συνεχιζόμενη τραγωδία της Ελλάδας της κρίσης, που όμως πλήττεται σημαντικά από τη μεθοδευμένη θεατρικότητα, αλλά και το στιλιζαρισμένο διδακτισμό του.
Αφήνοντας στην άκρη τον πρωτοποριακό τρόπο αφήγησης μέσω αναπαραστάσεων, αλλά και αποφεύγοντας τη συμβατική χρήση αρχειακού υλικού και συνεχόμενων ιστορικών επεξηγήσεων, ο σκηνοθέτης του εμβληματικού «Η Πράξη του Φόνου» ερμηνεύει την εκκωφαντική σιωπή των ενόχων της γενοκτονίας στην Ινδονησία, όχι ως αποτυχία συνειδητοποίησης αλλά ως σκόπιμη άρνηση ενοχής.
Ο 20χρονος Ζολί, ο φίλος του κι ένας πρώην πυροσβέστης, χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων, σπρωγμένοι από απελπισία κι από φόβο πως σύντομα θα θεωρούνται άχρηστοι, αποφασίζουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη μαφία ως πληρωμένοι δολοφόνοι. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.
