Ο σπιντάτος ρυθμός και οι συνεχόμενες ανατροπές της ταινίας του Ροντρίγκεζ ίσως «υπνωτίσουν» κάποιον νεαρό, μη εκπαιδευμένο θεατή, που αγνοεί τις (εντυπωσιακά καλύτερες) κινηματογραφικές αναφορές της, μα απουσιάζουν η κεντρική ιδέα, το έρμα και, βασικά, το όραμα για να μπορέσει να μπει (έστω και) στην ίδια πρόταση με εκείνες.
H θερινή σεζόν στα εγχώρια σινεμά ξεκινά πραγματικά όταν εμφανιστεί στο πανί ο Λουίς Τοσάρ, λέει ο θρύλος, με τον Ισπανό πρωταγωνιστή να κηρύσσει επισήμως την έναρξή της, πρωταγωνιστώντας σε ένα σπονδυλωτό δράμα κοινωνικού ρεαλισμού, όπου την παράσταση κλέβει η Πενέλοπε Κρουζ.
Από τις πιο αξιόλογες συμμετοχές στο πρόγραμμα του περασμένου φεστιβάλ Βερολίνου. Σας προτρέπουμε να μην διαβάσετε τίποτα για την ταινία πριν την παρακολουθήσετε, ούτε καν το tagline του ξένου πόστερ, ώστε να μην χαθεί το στοιχείο του μυστηρίου και να λειτουργήσει αποτελεσματικότερα εκείνο του θρίλερ.
Μονταρισμένο σαν να απευθύνεται σε ανθρώπους με attention span χρυσόψαρου, αυτό το μακάβριο παραμύθι τρόμου χάνει την ατμόσφαιρα του, καθώς και την (όποια) ανθρωπιά του λόγω ενός τρομακτικά κακιασμένου φινάλε.
Ακόμα και σε ταινίες της πλάκας, της καλής, της κακής ή της μέτριας πλάκας, όπως εδώ, ποτέ δεν θα αισθανθείς ότι ο Ντε Νίρο σε κοροϊδεύει – κι αυτό σπάνια του το πιστώνουμε.
