«Ορκίζομαι ως σκηνοθέτης να απέχω από το προσωπικό γούστο! Ορκίζομαι να απέχω από τη δημιουργία ενός “έργου”, καθώς θεωρώ το στιγμιαίο πιο σημαντικό από το σύνολο. Ο υπέρτατος σκοπός μου είναι να εκμαιεύσω την αλήθεια από τους χαρακτήρες και το χώρο μου. Ορκίζομαι να πράξω τα παραπάνω με όλα τα διαθέσιμα μέσα και με κόστος το όποιο καλό γούστο και τις όποιες αισθητικές απόψεις. Έτσι, δίνω τον δικό μου όρκο αγνότητας». Δόγμα 95
Ο Τούρκος σκηνοθέτης Εμίν Αλπέρ αφηγείται το «A Tale of Three Sisters» και ανοίγει αυλαία στην ενδοχώρα της πατρίδας του με ένα θεατρικό και σε στιγμές παραμυθένιο, ρουστίκ δράμα.
Ιατροδικαστής έρχεται αντιμέτωπος με το πτώμα ενός αγοριού, αναλογιζόμενος την πιθανότητα να ευθύνεται για τον θάνατό του. Στη δεύτερη, πολυβραβευμένη ταινία του, ο Βαΐντ Τζαλιλβάντ στοχάζεται μέσα από ένα διαυγές ταξικό πρίσμα πάνω στις έννοιες της ηθικής και της συνείδησης.
Ένα σπάνιο, σαρωτικό και απολύτως αναγκαίο μάθημα Αμερικανικής Ιστορίας με γνώμονα τον αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών και όλα όσα εξακολουθούν να τον καθιστούν διαχρονικό, μέσα απ’ τη ματιά και τη γραφή του κορυφαίου συγγραφέα και διανοητή Τζέιμς Μπάλντγουιν. Όμως όσα κι αν γραφτούν για το ντοκιμαντέρ του Ραούλ Πεκ που έφτασε στις υποψηφιότητες των Όσκαρ, περιττεύουν μπροστά στην αδιανόητη ορμή και καθηλωτική διαύγεια της διαλεκτικής του.
Ένας ντετέκτιβ ανακρίνεται από την αστυνομία για μια υπόθεση που είχε αναλάβει 50 χρόνια πριν. Στις 23 Ιανουαρίου 1965, μία μέρα μετά τη δολοφονία του Ιρανού πρωθυπουργού, ένας πολιτικός κρατούμενος βρέθηκε κρεμασμένος μέσα σ’ ένα μισοχτισμένο πλοίο, δίπλα σ’ ένα νεκροταφείο στη μέση ενός έρημου νησιού. Ο θρύλος έλεγε πως κάθε φορά που θαβόταν κάποιος στο νεκροταφείο γινόταν σεισμός, κι έτσι ο ντετέκτιβ έπιασε δουλειά έχοντας στο πλευρό του έναν μηχανικό ήχου κι έναν γεωλόγο. Τι έχει απομείνει από εκείνη την έρευνα όταν ο φάκελος ξανανοίγει; Οι αναμνήσεις σαρώνουν το παρόν με την ορμή μιας πορτοκαλί Σεβρολέ που διασχίζει την έρημο…
