Ο Τζορτζ ΜακΚάι, η Τίλντα Σουίντον κι ο Μάικλ Σάνον χορεύουν και τραγουδούν για το τέλος του κόσμου. Το σοκαριστικό ντεμπούτο του Τζόσουα Οπενχάιμερ στη μυθοπλασία είναι ένα μιούζικαλ που δεν μοιάζει με κανένα άλλο και παρά τον τίτλο του δεν οδηγεί πουθενά, καθώς αναλύεται σε κοινωνικοπολιτικές συνιστώσες.
Ένα απ’ τα σπουδαιότερα ντοκιμαντέρ όλων των εποχών, συνιστά ένα συντριπτικό όσο και πολύτιμο αντάμωμα με το πιο βαθύ σκοτάδι της ανθρώπινης φύσης και ηθικής. Κι αυτό γιατί το ιστορικό εγχείρημα των Τζόσουα Οπενχάιμερ, Κρίστιν Σιν και άλλων ανώνυμων κινηματογραφιστών, αναβιώνει τα μαζικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν απ’ το δικτατορικό καθεστώτος στην Ινδονησία του ‘60, μέσα απ’ τους ίδιους τους αμετανόητους μακελάρηδες που τα διέπραξαν.
Αφήνοντας στην άκρη τον πρωτοποριακό τρόπο αφήγησης μέσω αναπαραστάσεων, αλλά και αποφεύγοντας τη συμβατική χρήση αρχειακού υλικού και συνεχόμενων ιστορικών επεξηγήσεων, ο σκηνοθέτης του εμβληματικού «Η Πράξη του Φόνου» ερμηνεύει την εκκωφαντική σιωπή των ενόχων της γενοκτονίας στην Ινδονησία, όχι ως αποτυχία συνειδητοποίησης αλλά ως σκόπιμη άρνηση ενοχής.
