Το «Τhor:Love and Thunder» κινείται κάπου ανάμεσα στον «Φλας Γκόρντον», τους «Απίθανους Ληστές και τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας», το «Krull» και το «Clash of the Titans» και ψυχαγωγεί ανώδυνα, δίχως, βέβαια, να συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα που μας έχει προσφέρει το κορεσμένο είδος της υπερηρωικής περιπέτειας.
Δεν ξέρουμε τι θα είχαν απογίνει τα κυριακάτικα μεσημέρια μας, δίχως ταινίες σαν αυτή. Ψάξτε και το ομώνυμο ντοκιμαντέρ, εκτελεί ακόμα καλύτερα τη feelgood συνταγή.
Δεν ξέρουμε τι θα είχαν απογίνει τα κυριακάτικα μεσημέρια μας, δίχως ταινίες σαν αυτή. Ψάξτε και το ομώνυμο ντοκιμαντέρ, εκτελεί ακόμα καλύτερα τη feelgood συνταγή.
Το «Τhor:Love and Thunder» κινείται κάπου ανάμεσα στον «Φλας Γκόρντον», τους «Απίθανους Ληστές και τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας», το «Krull» και το «Clash of the Titans» και ψυχαγωγεί ανώδυνα, δίχως, βέβαια, να συγκαταλέγεται ανάμεσα στα καλύτερα που μας έχει προσφέρει το κορεσμένο είδος της υπερηρωικής περιπέτειας.
Αφελές σε βαθμό παρεξηγήσεως παρά τις αγαθές προθέσεις και τις όποιες εκλάμψεις του, το υποψήφιο για έξι Όσκαρ φιλμ του Τάικα Γουαϊτίτι είναι μια χίπστερ απόπειρα αποδόμησης της ναζιστικής ιδεολογίας μέσα από τα μάτια ενός δεκάχρονου Γερμανού που βλέπει τους τοξικούς μύθους με τους οποίους γαλουχήθηκε να καταρρέουν μαζί με το Τρίτο Ράιχ.
