Όχι χωρίς προβλήματα, αλλά με ακόμα μία tour de force ερμηνευτική εμφάνιση της Ολίβια Κόλμαν και μια σκηνή που σε στέλνει για χαρτομάντιλα, η «Αυτοκρατορία του Φωτός» είναι εκείνη η μικρή, τρυφερή και πέρα για πέρα ευγενική ταινία που ο Σαμ Μέντες στριμώχνει ανάμεσα σε «μεγαλύτερα» προτζεκτ.
Όχι χωρίς προβλήματα, αλλά με ακόμα μία tour de force ερμηνευτική εμφάνιση της Ολίβια Κόλμαν και μια σκηνή που σε στέλνει για χαρτομάντιλα, η «Αυτοκρατορία του Φωτός» είναι εκείνη η μικρή, τρυφερή και πέρα για πέρα ευγενική ταινία που ο Σαμ Μέντες στριμώχνει ανάμεσα σε «μεγαλύτερα» προτζεκτ.
Σε μια χρονιά ένδειας για την εγγλέζικη παραγωγή, ο Σαμ Μέντες κρατά την Αλβιόνα ζωντανή όχι μόνο με μια ταινία που ισχυρίζεται μείζονες οσκαρικές βλέψεις αλλά, ακόμα περισσότερο, με μια στεντόρεια αισθητική και πολιτική αντιπολεμική οιμωγή που υπερβαίνει το σινεμά δημιουργού και ενθρονίζεται στις μεγάλες ανάλογες δημιουργίες του σινεμά.
