Διαβάστε τον τίτλο. Και ξεχάστε τον. Ο Ράντου Ζούντε γυρνά τον ενισχυτή του σαρκασμού, της βλασφήμιας, του (σκόπιμα;) κακού γούστου, της γενικής επίθεσης-σοκ στο (οποιοδήποτε) σύστημα στο…11 και περιμένει από τον θεατή, ίσως και από τους κριτικούς, να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Επόμενο παραγωγό θα βρει;
Σταθερά πειραματικός και πάντα ενδιαφέροντας, ο Ράντου Ζούντε συνεχίζει να εξαπολύει τα δηλητηριώδη του βέλη με ρυθμό μυδραλιοβόλου καθώς μιλάει για τα έσχατα του κόσμου όπως καταγράφονται από την κοινωνία της οθόνης.
Σταθερά πειραματικός και πάντα ενδιαφέροντας, ο Ράντου Ζούντε συνεχίζει να εξαπολύει τα δηλητηριώδη του βέλη με ρυθμό μυδραλιοβόλου καθώς μιλάει για τα έσχατα του κόσμου όπως καταγράφονται από την κοινωνία της οθόνης.
Μην εγκαταλείποντας πλήρως το πολιτικό πλαίσιο, όπως και τον ιστορικό αντικατοπτρισμό σημαντικών γεγονότων που διαρκώς εξελίσσονται στο υπόβαθρο, αλλά εστιάζοντας κυρίως στις αμφιθυμικές του αντιθέσεις και τη μαεστρική σκηνοθετική του κατασκευή, το βραβευμένο στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο φιλμ του Ράντου Ζούντε αποδεικνύεται τελικά τόσο ικανοποιητικό και ενδιαφέρον, όσο ξένο και μακροσκελές .
