Κάθε τόσο, όχι πολύ συχνά, έρχεται μια ταινία να γίνει κομμάτι του εαυτού μας, πυξίδα της ψυχής, που κουβαλάμε χρόνια μετά. Το «Δαμάζοντας τα Κύματα» είναι μια ταινία-εμπειρία. Απλή και περίπλοκη, γήινη και ουράνια ταυτόχρονα, εκφράζει με διαπεραστική αμεσότητα ένα μεγαλείο «θεϊκό», το οποίο όμως πηγάζει ολοκληρωτικά και μόνο από τον άνθρωπο.
Μέσα από την ιστορία ενός κατά συρροή δολοφόνου που ανατρέχει στο 12ετές «έργο» του, ο Λαρς φον Τρίερ καταποντίζεται στην παγίδα της κενής πρόκλησης και του σοκ, με την αλαζονεία εκείνου που πιστεύει πως αυτό που μόλις παρέδωσε είναι ένα έργο ζωής, αντί για μία μεγαλόσχημη ανακύκλωση βίας, κοινοτοπίας και μιας άβολης απόπειρας σαρδόνιας απολογίας για όσα (υπερβολικά) του έχουν κατά καιρούς προσάψει.
