Η Γυναίκα Βασιλιάς
Συμβατική κι αναίμακτη απόπειρα αναβίωσης της επικής περιπέτειας που μοιάζει να γνωρίζει αποθέωση περισσότερο για εξωκινηματογραφικούς λόγους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, παρά για τις κινηματογραφικές αρετές του.
Συμβατική κι αναίμακτη απόπειρα αναβίωσης της επικής περιπέτειας που μοιάζει να γνωρίζει αποθέωση περισσότερο για εξωκινηματογραφικούς λόγους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, παρά για τις κινηματογραφικές αρετές του.
Το άλλοτε αστέρι του αμερικανικού θρίλερ πέφτει όλο και πιο χαμηλά, αυτή την φορά σκοτώνοντας τον «Οιωνό» του και σκυλεύοντας το πτώμα του, με μια απρόσμενα φονταμενταλιστική δημιουργία που μας ζητά να ευχαριστήσουμε τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης για τις συμφορές που στέλνει προκειμένου να μας ελεήσει (!) και να μας συνετίσει.
Ρομαντζάδα μετά οφθαλμόλουτρου και ξεσηκωτικής τρίτης πράξης, στην πρώτη αμιγώς ψυχαγωγικού προσανατολισμού και mainstream καταβολών ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
Ξεχάστε τον χαριτωμένο φόρο τιμής στο σινεμά της Amblin. Το sequel του «Shazam» επιχειρεί να «μεγαλώσει», μα ξεκινά από το Μουσείο της Ακρόπολης και, μετά από μια διαδρομή γεμάτη στραβοτιμονιές, καταλήγει στον συνήθη προορισμό, δηλαδή στην τετριμμένη CGI κακοφωνία που, πλην φωτεινών εξαιρέσεων, μαστίζει την τρίτη πράξη των ταινιών του είδους.
Δεν ξέρουμε τι θα είχαν απογίνει τα κυριακάτικα μεσημέρια μας, δίχως ταινίες σαν αυτή. Ψάξτε και το ομώνυμο ντοκιμαντέρ, εκτελεί ακόμα καλύτερα τη feelgood συνταγή.