Ο Μαντς Μίκελσεν («Άσπρο Πάτο», «Το Κυνήγι») ηγείται της ομάδας των «Εκκεντρικών» σε μια απολαυστική μαύρη κωμωδία αντάξια του σινεμά των αδελφών Κοέν! Ταινία έναρξης του Φεστιβάλ του Ρότερνταμ και τεράστια εμπορική επιτυχία στη Δανία, με το πρώτο Σαββατοκύριακο να καταγράφεται ως ένα από τα πιο πετυχημένα κινηματογραφικά ανοίγματα όλων των εποχών στη χώρα.
H δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του ήδη σημαντικού Κουοσμάνεν, είναι rail-movie για την ανθρώπινη επαφή κι ένα συναίσθημα που έρχεται σαν αντίδοτο στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε. Ακριβώς ό,τι περιμένει κανείς από μια ταινία που ξεκινάει με το «Love is the Drug» των Roxy Music (και συνεχίζει με το -γκουχ γκουχ- «Voyage, voyage» των Desireless)…
Στο πνεύμα σύγχρονων μικρών θαυμάτων του φανταστικού σινεμά, όπως τα «Άσε το Κακό να Μπει» και «Babadook», μια απρόσμενη έκπληξη από τη Φινλανδία αναμιγνύει τις ταινίες ενηλικίωσης με το body horror, σε μια «εκκόλαψη» που γεννά μια συναρπαστική νέα σκηνοθετική φωνή, αυτή της Χάνα Μπέρχολμ.
Οιονεί θρίλερ, απρόσμενα συναρπαστικό, έκδηλα σινεφιλικό και με ένα συγκινητικό φινάλε, σε σκηνοθεσία του Φινλάνδού Τέεμου Νίκι.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν που θα μπορούσε να αποτελεί μια σύγχρονη αναπαράσταση αντίστοιχη με τον «Κήπο των Επίγειων Απολαύσεων», ο Μπο προσπαθεί να φτάσει στο σπίτι της μητέρας του πριν να είναι πολύ αργά. Μόνο που ο Μπο φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι πως πως οι λέξεις που ακολουθούν ελάχιστο νόημα μπορούν έχουν μπροστά στην ιδιοσυγκρασιακή γραφή του Άρι Άστερ, που σύμφωνα με τα δελτία τύπου αποπειράται μια υπαρξιακή κωμωδία τρόμου, αλλά εν τέλει παραδίδει ένα έργο αταξινόμητο, μοναδικό, απολύτως ανοιχτό σε ερμηνείες και διαθέσεις.
