Ο Τσαρλατάνος
Η ιστορία του περίφημου βοτανοθεραπευτή (ή τσαρλατάνου;) Γιαν Μικολάσεκ στην –τότε- Τσεχοσλοβακία του 20ού αιώνα, μέσα από το πρίσμα του εκλεκτικού, πληθωρικού, αλλά και συζητήσιμου, φακού της πάντοτε αφηγηματικά δεινής Ανιέσκα Χόλαντ.
Η ιστορία του περίφημου βοτανοθεραπευτή (ή τσαρλατάνου;) Γιαν Μικολάσεκ στην –τότε- Τσεχοσλοβακία του 20ού αιώνα, μέσα από το πρίσμα του εκλεκτικού, πληθωρικού, αλλά και συζητήσιμου, φακού της πάντοτε αφηγηματικά δεινής Ανιέσκα Χόλαντ.
Η Χρυσή Άρκτος του Φεστιβάλ Βερολίνου για το 2020 αφηγείται τέσσερις ιστορίες σχετιζόμενες με την εκτεταμένη χρήση της θανατικής ποινής στο σημερινό Ιράν. Και ο κυνηγημένος από το καθεστώς της χώρας του, Μοχαμάντ Ρασούλοφ («Ένας Ακέραιος Άνθρωπος», «Τα Χειρόγραφα Δεν Καίγονται»), υπογράφει αγέρωχα ένα δυνατό σπονδυλωτό φιλμ που στοχάζεται επίμονα πάνω στο ηθικό βάρος της απόφασης και της (μη) συμμόρφωσης με το σύστημα.
Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο Λουίς Μπουνιουέλ, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ και ο Τζον Γουότερς δίνουν ραντεβού σε μια από τις ταινίες της χρονιάς: μια κινηματογραφική πρόκληση φοβερά επείγουσα, εξόχως πολιτική, λυτρωτικά αθυρόστομη και διαβολικά ψυχαγωγική που κέρδισε επάξια τη φετινή Χρυσή Άρκτο και πραγματοποίησε προ ημερών την (sold out) πανελλήνια πρώτη προβολή της στις 27ες Νύχτες Πρεμιέρας.
Εξόφθαλμα καλλιτεχνικό σινεμά αργών ρυθμών, θεματικού βάρους κι αφηγηματικής ισχύος, που αμβλύνεται λόγω τυπικών του σινεμά που υπηρετεί χαρακτηριστικών. Οι λάτρεις, ωστόσο, θα αποζημιωθούν με το παραπάνω.
Αφελές σε βαθμό παρεξηγήσεως παρά τις αγαθές προθέσεις και τις όποιες εκλάμψεις του, το υποψήφιο για έξι Όσκαρ φιλμ του Τάικα Γουαϊτίτι είναι μια χίπστερ απόπειρα αποδόμησης της ναζιστικής ιδεολογίας μέσα από τα μάτια ενός δεκάχρονου Γερμανού που βλέπει τους τοξικούς μύθους με τους οποίους γαλουχήθηκε να καταρρέουν μαζί με το Τρίτο Ράιχ.