Κάθε τόσο, όχι πολύ συχνά, έρχεται μια ταινία να γίνει κομμάτι του εαυτού μας, πυξίδα της ψυχής, που κουβαλάμε χρόνια μετά. Το «Δαμάζοντας τα Κύματα» είναι μια ταινία-εμπειρία. Απλή και περίπλοκη, γήινη και ουράνια ταυτόχρονα, εκφράζει με διαπεραστική αμεσότητα ένα μεγαλείο «θεϊκό», το οποίο όμως πηγάζει ολοκληρωτικά και μόνο από τον άνθρωπο.
O Αντρέι Ταρκόφσκι υιός ενώνει τις παλάμες του κι αφήνει τον τόσο πρόωρα εκλιπόντα πατέρα του να έρθει ξανά κοντά μας, να τον ακούσουμε, να τον δούμε, να μιλήσουν τα κάδρα και οι ποιήσεις του. Έστω για 97 λεπτά.
Ένας αξιοθρήνητος Μπαρδέμ, ένα σενάριο όπου η λογική αγνοείται, κάτι βιολιά ανεξέλεγκτα και μία κεντρική ιδέα προορισμένη να αυτοαναιρεθεί εν τη γενέσει της, συνοψίζουν ένα κάκιστο μελόδραμα που εκθέτει σκηνοθέτιδα και πρωταγωνιστές.
Μπέργκμαν που υπολείπεται των, σχεδόν συστηματικών, αριστουργημάτων του, όμως και Μπέργκμαν που με την συνδρομή μιας ασύλληπτης Λιβ Ούλμαν σχηματίζει μια ακόμα συνθλιπτική παρουσίαση της ψυχικής αγωνίας σ’ ένα συναρπαστικό, ελαττωματικό, opus.
Πάνω στη συμβιωτική σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε μια νοσοκόμα και την ταραγμένη ψυχικά ηθοποιό που έχει για ασθενή της, ο Μπέργκμαν στήριξε το 1966 την πιο τολμηρή φορμαλιστικά δημιουργία του και συνάμα το αριστούργημά του-έναν αξεπέραστο σταθμό στην ιστορία του σινεμά.
