O Πετρόφ έχει γρίπη. Μετά έχει κι ο γιος του. Και η γυναίκα του δεν συμπαθεί ιδιαίτερα κανέναν απ’ τους δυο τους πια. Από τα νεύρα της, καμμιά φορά γίνεται υπερηρωίδα. Και μετά αρχίζουν οι παραισθήσεις. Ή οι φαντασιώσεις. Ή και τα δύο. Εμπύρετο αριστοτέχνημα, ή ασήκωτο ταψί κάποιου αχώνευτου κινηματογραφικού γλυκού, η προ-τελευταία ταινία του Κίριλ Σερεμπρένικοφ δεν θα λησμονηθεί εύκολα.
Μια ξεκαρδιστική περιπέτεια που θα πάει στην άλλη άκρη του κόσμου κυριολεκτικά – γιατί μερικές φορές, απ’ ό,τι φαίνεται, μια οικογένεια μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο με τη βοήθεια… ταχυδρόμου!
Μια ξεκαρδιστική περιπέτεια που θα πάει στην άλλη άκρη του κόσμου κυριολεκτικά – γιατί μερικές φορές, απ’ ό,τι φαίνεται, μια οικογένεια μπορεί να ολοκληρωθεί μόνο με τη βοήθεια… ταχυδρόμου!
Ένα μουντό στιγμιότυπο πολύ υψηλής αισθητικής από την άγνωστη ζωή του Τσαϊκόφσκι, μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας που αγάπησε πολύ. Η «Γυναίκα του Τσαϊκόφσκι» αποτέλεσε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες του περσινού Φεστιβάλ των Καννών. Για όσους αντέχουν την ακραία επιτήδευση και τον σκληροπυρηνικό arthouse χαρακτήρα του, ήταν και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες.
Στη δύση της εποχής των μεγάλων εκκαθαρίσεων του σταλινικού τρόμου του 1936-1938, ένας λοχαγός αντιμετωπίζει κρίση συνείδησης και προσπαθεί να σώσει την ψυχή του, ενώ το καθεστώς τον κυνηγά κατά πόδας να τον εκτελέσει. Εξαιρετικά ενδιαφέρον – και σχεδόν άπταιστο – δείγμα μοντέρνου ρώσικου σινεμά που επιστρέφοντας στο παρελθόν αντικρίζει στον καθρέφτη αναπόσπαστο μέρος της εθνικής του ιδιοσυγκρασίας.
